Thursday, November 24, 2016

Mystery Quest

Kiki van de AMP stuurt me een vragenlijst over mijn ervaringen als klant van de apotheek om de hoek.

Bij de AMP zijn ze daar goed in, marktleider feitelijk, lees ik op LinkedIn:
AMP onderzoekt de kwaliteit van dienstverlening vanuit geldende normen en richtlijnen, vanuit klanten, medewerkers en interne processen.
Voor medewerkers in openbare apotheken staat AMP bekend als de standaard als het gaat om het Mystery Quest Programma.
AMP ondersteunt bij de verbetering van de dienstverlening en organiseert jaarlijks de Landelijke Kwaliteitsdag Apotheken.
Dat "Mystery Quest Programma" lijkt me heel vreemd.  Waarom zouden ze het met een Q spellen? Zou het dan in het Nederlands ook mysterie-kwast zijn in plaats van mysterie-gast?

De vragen die ik moet beantwoorden zijn ook niet allemaal even snugger:
Drie vragen, een antwoord


De apotheek kan vast wel bloeddruk meten, zo moeilijk is dat niet.
"Waarschijnlijk" zou ik dus antwoorden maar dat is geen optie.

"Heeft u dit weleens gedaan?"
Nee

"Of weet u dat dit kan?"
Dit is een strikvraag. Ze geven door het zo te vragen al aan dat het kan en vragen vervolgens of ik dit nu weet.
Ja natuurlijk weet ik het nu, maar of ik het daarstraks al wist is wat anders.

Hoe kun je nu op die drie vragen die alle drie vraag nummer 10 zijn, één antwoord geven?

Dit is een bloeddrukverhogend vragenformulier. De Landelijke Kwaliteitsdag Apotheken lijkt me een gevaarlijke dag als je pillen slikt.






Thursday, November 17, 2016

Beroerte: hoe sneller hoe beter

Hoe sneller hoe beter, beroerte doet je goed
Bob stuurt me dit knipsel. Een specialist die al vroeg wist dat zijn toekomst in de neurologie lag, vindt kennelijk dat men niet snel genoeg kan beginnen aan een beroerte.

Daar zit wat in, want als je jong bent, herstel je ook vlotter.

Toch had Bob, die hier zelf ervaring mee heeft, liever wat langer gewacht want ziekte, ook die waarvan je 'beter' wordt, komt eigenlijk altijd ongelegen.

De volgende columns van de arts kunnen zo openen:

Hartinfact -- je kunt er niet snel genoeg bij zijn

Longembolie -- je kunt het maar beter gehad hebben








Wednesday, November 16, 2016

Tic Tac, Traveling Trump style?


Part of a snack box that I received during my long flight home today was this tiny tiny package containing 4 Tic Tacs. 

Now I wonder: has this item been added to the pack after the American President-Elect with tiny hands was on tv bragging about how he takes Tic Tacs right before abusing women? 

Is this something the airline wants to facilitate when many travelers are seated very close together for hours, sometimes in the dark?

Thursday, November 10, 2016

Difficult and Inconvenient Times

You'd think matters were bad enough in the US soon with the kind of president that would prompt the US to issue a No Fly Zone, plans for Regime Change and a drone fest if it was any other country where an irresponsible madman would have access to weapons of mass destruction and twitter.

But now Microsoft comes in to make life for their customers a little worse still.

After the recent upgrade of Outlook.com it turns out that mail can be randomly sent to anyone, which is tactfully worded to cause the least alarm while still convincing all users that they absolutely must go through a tedious step-by-step procedure to help correct the force fed update:
unintended recipients getting added when replying to emails, or other issues 
This is also an alarming paragraph:

Thank you for being an Outlook.com customer. We recognize that changes like this can be difficult and inconvenient at times. We bring a change like this only after thoughtful consideration. In this case, we are confident that you will love the benefits and performance of the new Outlook.com.
The "thank you..." sounds much like an attempt by the captain of an airplane in distress to calm down his panicked load of passengers. As if the passengers have an easy way to opt out of being on board at this time.  The airline assures every passenger that they all may survive these difficult and inconvenient times if they follow the instructions precisely. The sudden drop in cabin pressure and random stuff flying around has been done after careful consideration and one is confident that everyone will be so relieved if and when landed, that the benefits of this enhanced performance will be truly appreciated.

What surprises me most is the FAQ at the end.

This message has been sent out in a great hurry, even skipping the translations in order not to lose any time, and still there have already been Frequently Asked Questions?

Or is it Fiercely Anticipated Questions.

Outlook.com seems a product to avoid.


Outlook.com
Action Required: Re-connect Outlook 2016/2013 to Outlook.com after upgrade
Earlier this year we introduced the new Outlook.com, which helps you focus on what matters, collaborate effortlessly, and get more done. As part of the Outlook.com upgrade, we have moved your account to a more secure and reliable infrastructure.
Now that your Outlook.com account has been upgraded, you’ll need to re-connect Outlook 2016 or Outlook 2013 to your Outlook.com account to ensure the best experience. If you do not re-connect to your upgraded Outlook.com account, you may experience email or calendar sync issues, unintended recipients getting added when replying to emails, or other issues listed  here
Action Required: Please follow the steps below based on the number of accounts you have connected to Outlook 2016/2013.
Option 1: If Outlook.com is the primary or only account you are accessing via Outlook 2016/2013:
Create a new Outlook profile and then add your Outlook.com account when prompted.
Note that you do not need to delete the old profile first and can refer to it to get the new one set up.  Once you have the new profile set up, you should select to “Always use this profile” option, or delete the old profile. 
Option 2: If you have multiple accounts in an Outlook 2016/2013 profile: 
First, remove your account from your existing profile. Refer to "Remove an email account” section of this article.
Then, re-add your Outlook.com account to your existing profile.
Note: For both the options above, when you add your account (via File > Account), enter your Name, Email, and Password and let Outlook automatically configure your account. 
Thank you for being an Outlook.com customer. We recognize that changes like this can be difficult and inconvenient at times. We bring a change like this only after thoughtful consideration. In this case, we are confident that you will love the benefits and performance of the new Outlook.com
Sincerely,
The Outlook.com team 
Note: Given this requires action by you, we wanted to send you this notice right away in English and will follow up with the same information in your preferred language soon.
FAQ:
Q. What happens if I don’t re-connect my Outlook.com account to Outlook 2016 or 2013 after upgrade?
A. If you are accessing your Outlook.com emails via Outlook 2013 or Outlook 2016, we recommend following the steps above to re-connect your Outlook.com account to Outlook 2016/2013 to ensure the best upgrade experience and to avoid any issues. If you need help with any of the steps above or have follow-up questions, please refer to the support article here.
Q. Will I lose any data if I delete my old Outlook.com account? 
A. No, you will not lose any Outlook.com data by deleting your account. 
Q. Where can I get help if I have trouble reconnecting my Outlook.com account to Outlook 2013 or 2016? 
A. For detailed step-by-step instructions, please refer to the help article here.

Monday, October 10, 2016

Goed bezig Waternet

Het waterleidingbedrijf in Amsterdam loopt een beetje achter bij de rest van Nederland. In de meeste woningen is geen watermeter en daar wordt het watergebruik op de gok bepaald. Heb je een bepaald aantal ruimtes, dan wordt aangenomen dat je een X aantal 'eenheden' water gebruikt. Die moet de huisbaas eens per kwartaal betalen en deze kan het dan weer in maandelijkse termijnen terugvragen van zijn huurders.

Zodoende komt het voor dat iemand die vrijwel het gehele jaar in Rome verblijft en slechts af en toe voor een vergadering bij een omroep in Hilversum komt overvliegen toch een hoge waterrekening moet betalen omdat er in de ruime (maar lege) Amsterdamse woning een douche en een bad te vinden zijn. Of een grote winkel die bestaat uit ruimtes die vroeger ooit een andere functie hadden, wordt belast voor watergebruik op tal van plekken waar uitsluitend boeken staan opgesteld.

Nu heeft Waternet in Amsterdam wat nieuws bedacht en ze gaan bij iedere gebruiker zelf het watergeld innen:


Iedereen zonder watermeter gaat dus direct aan Waternet betalen?

Nou nee. De ene wel, maar de ander niet. Een woning kan bijvoorbeeld als "expatwoning" in hun boeken staan, ook al wonen de Amsterdammers er al twintig jaar en dan beginnen ze er niet aan. Stel je voor dat de "expat" over nog twintig jaar alweer terug gaat naar zijn eigen land, dan moet je dat aanpassen en daar is geen beginnen aan. Een ander belt op en hoort dat het wel de bedoeling is dat ze het water zelf gaat betalen, maar voorlopig nog niet omdat de post met de aankondiging nog niet de deur uit is gegaan.   Dit jaar wordt dat niets meer.

Ik zelf krijg verschillende meldingen tegelijk van Waternet. Er is een rekening, maar ook weer niet:

Dit is de rekening, graag betalen

Nee, er is geen rekening, niets te betalen

Ik dien dus op tijd te betalen, maar totaal te betalen is NUL Euro. En over BTW wordt al helemaal niet gerept.

Gelukkig is er voor deze misverstanden een klantenservice!


Oh nee, die is er toch niet!

Oh nee, toch geen klantenservice, sorry!
Wat wel fijn is: rechts onder in beeld verschijnt een scherm met het aanbod "gratis" gebruik te maken van een online helpdeskmedewerker. 

Ik neem het aanbod aan en op de vraag "Wat kan ik voor u doen?" antwoord ik met de omschrijving van mijn melding en mijn vraag waarheen ik de screen snapshots kan zenden. 

Prompt wordt door de medewerker het gesprek beëindigd en het blijkt onmogelijk opnieuw een gesprek aan te vragen.

Wat Waternet betreft zijn we uitgesproken. Ik heb mijn vraag kunnen stellen, punt uit, kappen, weg met die klant.

Dan rest er nog het telefoonnummer 0900-9394 waar een vergelijkbaar sleepnet aan wachten, kiezen, en eindeloos wachten is georganiseerd. Er wordt kort gemeld dat "de wachttijd wat langer is" en daarna hangt Waternet je in een telefoonleegte tot je eindelijk eens overlijdt. 

Of een ons weegt, wat maar eerder is.




Wednesday, August 17, 2016

Gummbah en De Schim

Kunstwerk van Gummbah in de Volkskrant van 17 augustus 2017
Een man en een vrouw in de kleine hal van een woning, vermoedelijk vlakbij de voordeur. Een spiegel aan de wand waarin een vrouw op weg naar buiten nog even snel haar coiffure kan beoordelen.

Hij heeft iets gezegd over iemand die zij ook kent, waar ze het nu toch ineens voor opneemt, hoewel ze zich ook weer niet afkeert van haar gesprekspartner. Zijn regenjas hangt over zijn rechterarm. Er wordt dus afscheid genomen of hij is zojuist gearriveerd, maar het is vermoedelijk het een afscheid. Haar kapsel zit erg netjes evenals zijn pak dus het is geen turbulent bezoekje geweest en pas nu, in de laatste ogenblikken, worden ineens harde noten gekraakt.

De man heeft zijn nette hoed in de rechterhand. Een  detective, atletisch van gestalte, onberispelijk in zijn gedrag, in staat zich ongemerkt door een menigte te bewegen, en slechts af en toe veroorlooft hij zich in besloten gezelschap enige vrijheden, zoals een ferm oordeel, "paardenlul". Daar deinst hij dan niet voor terug.

Ze staat op haar spillebeentjes. Ze is een beetje een aansteller en hij toont enige distantie, het blijft een heer, hij zou nooit misbruik maken van de situatie waarin zo'n labiel wicht tijdelijk verkeert. Zo is hij niet. Zijn collega's noemen hem weleens "de schim" omdat hij zo weinig rumoer veroorzaakt, eigenlijk zonder enige rimpeling door de wereld lijkt te gaan.

Vermoedelijk noemde hij haar man een paardenlul, maar dat was nadat zij gedurende zijn hele visite uitsluitend over haar echtgenoot had zitten klagen. Nog geen kopje koffie had ze voor hem ingeschonken, zo ging ze op in haar versie van allerlei situaties waarin haar man niet had gedeugd. Toen ze haar gemoed eenmaal tot de bodem had geledigd en ze eraan toe was om te concluderen dat het echter over het geheel genomen geen slecht mens was die bovendien behoorlijk de kost verdiende en ook vaak van huis was zodat ze veel vrijheid kende, viel die “paardenlul” van zijn kant niet lekker en wilde ze het toch voor hem opnemen.

Het is allemaal erg oneerlijk maar de man die men “de schim” noemt deert het niet. Hij heeft weer wat opgestoken over hetgeen de andere sekse zoal beweegt en hij zal daar zeker zijn voordeel mee doen.

Wednesday, June 29, 2016

Bijbehorende

In de jaren negentig, voordat iedereen aan het internet ging, kon je e-mail zenden en ontvangen via NEABBS en als je dat wilde, kon je bericht krijgen wanneer er iets in je digitale postvak lag. Je telefoon (vaste lijn) rinkelde en als je opnam hoorde je de stem van de dochter van systeembeheerder Max Keizer zeggen 'Goedendag. Dit is NEABBS. Er is een bericht voor u binnengekomen.'

Vandaag de dag krijg ik een e-mail wanneer er papieren post in mijn ouderwetse postbus is gelegd.



Wat ik erg vreemd vind is de toevoeging van "met de bijbehorende postcode" in de kennisgeving. Kennelijk heeft iemand een standaardtekst bedacht, zo van "er ligt post in uw Postbus 59632, 1040 LC te Amsterdam" maar een hooggeplaatste heeft daarvan gemaakt

"U ontvangt vandaag nieuwe poststukken in uw Postbus."

Zodat we niet gaan denken dat er oude poststukken zullen worden bezorgd. Je leest weleens iets als "ansichtkaart na 30 jaar alsnog bezorgd" wat dan meestal een grap is omdat iemand in een album of lade een oude ansichtkaart terugvond en deze in de brievenbus gooide in plaats van in de prullenmand. Maar daar doen ze dus niet meer aan. Uitsluitend nieuwe poststukken worden nog in behandeling genomen.

"Het gaat hierbij om het postbusnummer 59632 met de bijbehorende postcode 1040 LC."

Het was al onnodig om "met postcode 1040 LC"  te schrijven, dat begrijpen we zo ook wel, maar dat "bijbehorende" is absoluut deftige malligheid.  Ja hoezo, kan er ook een niet-bijbehorende postcode aan mijn postbus worden gekoppeld?  Of kan ik post krijgen op een niet-bestaande postbus met wel bijbehorende code?

De hooggeplaatste beambte die de tekst opstelde, zag natuurlijk de bui al hangen en heeft eronder laten plaatsen dat het geen zin heeft te reageren.

Dat hoort erbij.


Friday, June 24, 2016

Klantenservice hier. Nee, u moet de Klantenservice hebben.

Nee, daarvoor moet u de klantenservice hebben. Die heeft u ook, alleen doen wij het niet, vandaar dat u contact moet opnemen met de klantenservice en dat zijn wij inderdaad ook, maar aangezien wij het niet doen... Sorry voor het ongemak!




Thursday, June 23, 2016

Een dubbel paspoort

Ga je een verre reis maken, dan is het altijd oppassen voor de functionarissen die een en ander controleren. Bij de douane sta je even in een vacuum als je je paspoort op de uitzonderlijk hoge balie hebt gelegd en de geoefende blik van de beambte korte tijd vorsend op je neerkijkt. Wat zou je in je schild voeren? Alles wat je op zo'n moment spontaan invalt en eruit flapt kan tot problemen leiden, vertraging, nadere ondervraging, gemiste vlucht, geweigerde toegang.

In Australië staat iedereen in een lange slingerende rij voor de douane, met een formuliertje waarop je, doodvermoeid van de lange vliegreis, lastige strikvragen hebt moeten beantwoorden over eventuele ziektes, gerechtelijke veroordelingen en de vraag waar je gaat verblijven. Stel dat je nog geen idee hebt waar je gaat logeren omdat je opvatting van reizen is dat je wel ziet waar je uitkomt aan het einde van de dag, dan heb je een probleem. Gelukkig interesseert het Australische landschap me niet, we hebben immers thuis de Hoge Veluwe en dan hoef je verder nergens meer heen, dat valt toch niet te overtreffen.

De mensen van het gastgezin hebben me weleens meegenomen naar een bezienswaardigheid. "The Blue Mountains" zouden het worden. Na een ongelooflijk eind rijden (thuis zou je intussen al in Zwitserland zitten) waren we er en konden we eigenlijk ook meteen weer terug. Ik had het moeten weten, blauwe bergen bestaan niet en er lag gewoon een wat mistig bos in een heuvelachtig terrein zoals we in Limburg volop hebben, gebieden waar je uren kunt wandelen zonder iemand tegen te komen en waar de ochtendmist bijna onmerkbaar overgaat in motregen. Fris op het gelaat zonder dat je doornat wordt. Voor dergelijke uitstapjes heb ik daarna vriendelijk bedankt en er wordt ook niet meer op aangedrongen.

Ik weet dus precies waar ik ga logeren en verder hoef ik nergens anders te wezen. Terwijl je wacht op je beurt bij de douane, zie je dat er een beambte is, met vollemaansgezicht, zonder enige uitdrukking, die achter de balies heen en weer loopt en met donkere kraalogen de bezoekers monstert. Staat daar iemand tussen die niet op zijn gemak is vanwege een slecht geweten, zit er een ziek exemplaar bij dat moet worden teruggestuurd? Het is zaak voor de bezoekers om zo neutraal mogelijk te kijken.

Wanneer het allemaal erg lang duurt ga ik zelf meespeuren naar mogelijke overtreders die in te zware smokkelkleren wat bezweet proberen de zenuwen in bedwang te houden, of naar mensen met een besmettelijk uitziende aandoening, zodat ik de douanier met een stille wenk kan alarmeren. Wat goed dat u dat doet, dankuwel, u heeft er wel kijk op, werkt u thuis zelf bij de douane? Dank u, nee, ik zie zulke dingen gewoon, mijn moeder had dat ook.

Er is geen visum meer nodig maar wel schriftelijke toestemming om het land te bezoeken. Waarom dit niet langer een visum wordt genoemd is onduidelijk. Misschien om examenvrees bij het aanvragen ervan te voorkomen en de wind uit de zeilen te nemen van visumaanvraagbureaus die dit werk voor €65 namens jou willen doen. De aanvraag is nog steeds een hachelijke zaak. Je moet aangeven wanneer je denkt aan te komen en ook wanneer je vertrekt.

Het gekke is dat ze wel vragen wanneer je vertrekt, maar niet waarheen of waar vandaan, terwijl me dat het allerbelangrijkste lijkt. Vertrekken krijgt immers pas betekenis door de richting, ergens vandaan, ergens heen. Vorig jaar kwam ik in de problemen omdat ik aannam dat Australië wilde weten wanneer ik hun mooie land weer zou verlaten. Maar nee, wat bleek, ze moesten weten wanneer ik van huis zou vertrekken. Hoogst eigenaardig, want ik had bijvoorbeeld thuis kunnen weggaan, dan drie maanden in Canada verblijven alvorens de vlucht naar Australië te boeken. Wat zou het Australië boeien wanneer ik thuis de deur achter me sluit? Ze zouden moeten willen weten wanneer ik weer ophoepel, weg van hun grondgebied.

Mijn paspoort gaat eind dit jaar verlopen, dus het leek me wel handig om nu alvast een nieuwe aan te vragen. Straks sta ik daar met een geldig paspoort dat een ander nummer draagt dan ze hadden verwacht en heb je de poppen aan het dansen. Ze vermoeden dan dat je met valse paperassen probeert een plekje te veroveren in hun prachtige land om je tegoed te doen aan alle voorzieningen die daar niet voor zijn bedoeld. Het heeft geen zin om uit te leggen dat je zoiets nooit zou doen omdat je eigen land al voldoende voorzieningen heeft, zoals daar zijn de Keukenhof, het Anne Frank huis en Luckytv. Voor hen weegt dat niet op tegen de pracht van de Blue Mountains, de bosbranden en de strontvliegenplaag in het binnenland.

In het gemeentehuis staat een grote goedmoedige beveiliger in de hal. Hij begroet je vriendelijk, vraagt verder nergens naar maar de boodschap komt wel over. We zullen het vriendelijk houden, dan komt de sterke arm er niet aan te pas. Je trekt een nummertje en op een aantal grote computerschermen staat, als je aan de beurt bent, niet het nummer van je loket maar een kleur, want elk loket kan in principe elke kleur hebben. Het systeem wordt goed beveiligd, al staat er een oproep bij voor de systeembeheerder om nu eindelijk eens zijn wachtwoord te wijzigen.

Overweeg eens uw wachtwoord te veranderen

Na enkele minuten ben ik aan de beurt. Twee vrolijke hoofddoekmeisjes helpen me. Het lijkt me nogal eenvoudig wat ik wil, een nieuw paspoort, en ik heb pasfoto's mee, mijn ID en mijn oude nog geldige pas. Toch moeten ze veel overleggen en er wordt heel wat afgegiecheld. Er zijn natuurlijk allerlei aspecten aan zo'n ambtelijke handeling waarvan je de strekking en de humor pas begrijpt als je enige tijd aan de andere kant van de balie hebt gewerkt. Ook een man een een vrouw van een balie verderop bemoeien zich ermee. Er dient een juiste volgorde van toetsaanslagen te worden gegeven, anders komt men niet verder en mogelijk wordt het ook als komisch ervaren dat ik alles zo juist en precies mogelijk probeer te vertellen, gezien mijn ervaring met beambten die door de geringste dubbelzinnigheid het spoor bijster raken. Ik spreek dus niet van het "verlengen" van het paspoort want er wordt hier niets "verlengd". Ook vermijd ik de term "innemen" want een pil neem je in, met een slok water, geen document. Is het een spoedaanvraag? Nee, antwoord ik, ik heb alle tijd. Ik krijg het er wel warm van.

Korte tijd later krijg ik m'n nieuwe paspoort. Het is biometrisch, mijn vingerafdruk staat er ook ergens in en mijn pasfoto staat er eenmaal gewoon in en eenmaal met 3D effect.

Thuis zie ik dat er nu twee paspoorten op mijn bureau liggen en dat lijkt me niet in de haak, dus ik stuur een mailtje naar het gemeenteloket.

It's not possible to reply
Boven de Engelse versie van de bevestiging die ik ontvang staat "English?" Heel vreemd. Het lijkt me inderdaad Engels, een beetje houterig Engels maar absoluut Engels, er is geen woord Frans bij. Ik zou willen antwoorden dat het inderdaad Engels is, maar "it's not possible to reply." Vraag het dan niet! Stel dat ik dat ook doe, vragen hoe het zit met mijn twee paspoorten en er dan bij zetten dat antwoord geven geen zin heeft. Waar zijn we dan mee bezig?

Een antwoord krijg ik ook snel, alleen bevalt me de toon allerminst. Hoewel ik alles heb verklaard, overlegd en betaald wat de lachende hoofddoekmeisjes me hebben gevraagd, wordt de schuld van het hebben van twee paspoorten geheel bij mij gelegd. Ik heb niets verkeerd gedaan, maar ik MOET dit en ik MOET dat.


Niets van "excuses dat onze baliemedewerksters hebben verzuimd om uw oude nog geldige pas voor u te vernietigen of ongeldig te maken. Wilt u deze alsnog langs brengen? Er ligt een leuke attentie voor u klaar. Schikt dit niet, dan kunt u hieronder een afspraak maken zodat onze bode het reisdocument bij u thuis komt ophalen."

Voor een echt mondige burger zou het spel nu pas goed op de wagen staan en kon er een procedure beginnen, grote verwarring zou ontstaan want alle antwoorden worden dan natuurlijk opgesteld door iemand die eigenlijk geen tijd heeft en daar wordt dan weer op ingehaakt zodat alles uitdraait op een lang verhaal in de lokale krant waarbij er altijd iemand is die het over Kafka heeft zonder ooit iets van Kafka te hebben gelezen. Men bedoelt dan gewoon "onhandige chaos van goedwillende mensen met een taalgebrek."

Zoiets win je echter nooit en de 'tegenstanders' blijken ook gewoon buren te zijn die je bij de Jumbo tegenkomt en hartelijk groet. Dus ik heb m'n pas maar ingeleverd. Wel heb ik gevraagd of ze deze met wat grote gaten erin kunnen tonen voor ik hem achterlaat. Dat vond de baliemedewerker opmerkelijk en ook zijn buurman bemoeide zich ermee, want "hij wordt toch versnipperd?"

Ik ben maar niet in discussie gegaan en heb de reusachtige beveiliger, die me nu met extra aandacht bekeek, bij de uitgang beleefd gegroet.

Monday, June 6, 2016

Niets verkeerd hebben gedaan

In de elfde aflevering van het tweede seizoen van "Elementary" op Netflix lijkt "niks verkeerd gedaan" het thema te zijn.

Het is ook belangrijk om niets fout te doen, en als er iets onfortuinlijks is gebeurd, om vast te stellen dat men daar zelf niets aan kon doen aangezien men immers niets verkeerd deed.

Men kan elkaar een plezier doen door wanneer het zo van pas komt te melden dat de ander niets verkeerd heeft gedaan en dat welbeschouwd niemand iets valt te verwijten.







Thursday, May 26, 2016

Supercharge Your Life with MC3000

Ever feel drained, exhausted, burned out?

SkyRC has launched a "Multi-Chemistry" solution to at least correctly charge the heart of those gadgets we need with cylindrical batteries. As the manual of the new MC3000 charger states:

Charging batteries is usually a primitive, boring task. Can't fool you friends, it still is. In fact, this charger merely knows three elementary routines: charge, discharge, rest. However... refining, combining and repeating them in impressive cycles will make you fel dominant and superior! We believe that operating the device will bring some fun and satisfaction to an otherwise mundane activity: charging one's empty batteries. The MC3000 may be the most joyful not so compact 4-bay universal round battery charger in the world.
The manual is very good and it teaches you all you need to know to set up an excellent battery charging strategy for your household. It's a good idea to design a fixed schedule for all devices in the home that use cylindricals and to make sure that they are all frequently loaded with freshly charged batteries. This way you can guarantee all family members that no longer will any device ever fail due to a drained battery.

Of course one must ensure that all members in the household understand and accept the regime because if one carelessly mixes batteries that have not been verified to match, unbalanced discharges may take place and it would take several extra cycles to get it all sorted out again. Unnecessary stress and anxieties may ensue in the social sphere.

Program your charge with your smart phone
It does not make a difference if you charge one battery or four and if fully loaded, every single battery gets an individual treatment which you can monitor on your smart phone or, if you prefer this, on your computer with a standard mini USB connection.
Charging the powerful Nitecore flashlight battery


iPhone screen snapshot showing the discharge over time
If you are not sure about the stamina of a battery , it's a good idea to simply initiate a full refresh procedure for it so the battery is drained, rested, fully charged, drained again and charged again, several times over and in the end, after a few days, you get a full report about the battery's health and competence. An internal probe monitors the temperature of the battery and the charger and if there is any indication of overheating, the procedure is paused or the device will cool itself with the very effective yet low-noise high-speed fan.
Monitoring the charging on the iPhone
The charger can be programmed and operated using the buttons on the front, which can be a complicated routine, much like the way we programmed out first CPU experimental boards in the 1980's, but it keeps the mind awake and hones one's patience.

The manual is very helpful with practical tips like "A blinking green SNB means happiness. The  electric charge (mAh) is often lackadaisically called capacity. Stay away from children."

Charging / refreshing a set of Eneloop batteries
The charger is able to work with more battery types than you've ever seen in your lifetime and to protect the average user, some options like charging RAMs (Rechargeable Alkalines) are even permanently hidden from the menu and the manufacturer will only provide the key to unlock this option after you have sent them proof of ownership of such a battery.

Cycled and fully charged, ready to go
The authors of the manual have made it a technically complete document which makes reading it an experience like a course that refreshes all you've been taught about electronics long ago and the more complicated paragraphs are sprinkled with a dry humor like "for programs with even lower CC charging currents than 0.05A you could try to be clever with the TRICKLE C option. If you are confused, turn it OFF. You can reset the calibration to ex factory conditions with the Calibration Reset menu item in GSV. Good luck." 

There are also some real gems in the "Error Message" section. For instance, if "unknown err thx" appears on screen, be advised that this may be a "spontaneous extraordinary internal error of unknown origin and magnitude, sneaky bug, thanks for your comprehension. Ignore or unplug from mains."

The FAQ pages are also well written, very informative and here as well the authors have managed to wedge in a few jokes. I won't give them away as some pure joy must remain to exclusively discover for new owners themselves.

I sent compliments to the team and mr. Karl Peng replied: "I will forward it to the project team, they'll be happy to hear that someone has read the manual :)=)"

Go get one!


More info on this blog:
http://lygte-info.dk/review/Review%20Charger%20SkyRC%20MC3000%20UK.html
(also check your his brilliant lab setup and swoon!)

There's a video byJulian Ilett online:


Sunday, May 22, 2016

Schadeherstel


Bovenop het diepe matzwart van m'n kleine reiscamera glinsterde steeds een miniem plekje staal. Van een hoekje van de metalen ‘slede’ waar de flitser in schuift was de lak af, een miniem stukje wat toch opviel in het zwart en ik heb dat gefikst met een flacon zwarte lak die ik nog had liggen ter reparatie van een kleine lakbeschadiging van m’n vorige wagen.

Ik was er nooit aan toegekomen om met die lak wat te doen aan het portier van de wagen omdat het wel vervelend is als er een beschadiging is, echter het is nog veel irritanter als het zogenaamd “weg” is maar je blijft steeds je eigen onhandige reparatiepoging zien.

Zoiets wordt dan met de dag erger en zelfs vervelender dan de oorspronkelijke beschadiging, daar lees je veel over en dat is dan weer niet te ‘repareren’ want een schadehersteller wil schade herstellen, geen doe-het-zelf reparatie corrigeren, dat vinden ze beneden hun stand.

Ik kan me dat ook wel voorstellen. Collega’s gaan iemand er dan op aankijken zo van ik zag laatst wat werk van hem, nu dat leek nergens naar. En zo stoer als die automannen zijn voor de buitenwereld, zo gevoelig zijn ze onder elkaar, het is een kleine wereld en er wordt weinig hardop gesproken maar het blijft vervelend. Als een veenbrand gaat een dergelijk bericht rond en voor je daar erg in hebt is je reputatie naar de gallemiezen.

Reputatieschade is onherstelbaar staat er in het personeelstoilet op de werkplaats.


Monday, May 9, 2016

Not Too Tall for a Life Too Short

A note stacked in the display at the entrance of the LIDL supermarket. Are you a woman who is not too tall for a life that is too short? A skinny man with very short hair on his head is looking for you.


Beschouwende bank

Hoe dit te beschouwen

De bank stuurde me een formulier om na te gaan of alles nog is zoals voorheen. Later kreeg ik het formulier nog eens omdat ik was vergeten aan te geven of ik zaken doe met partijen in Cuba, Iran, Noord-Korea of Syrië. Ik vulde de informatie aan en stuurde deze per kerende post terug.

Wat Cuba daar tussen doet weet ik niet. In Cuba is het goed toeven heb ik begrepen al moet je uit de hartelijke genegenheid van jeugdige schoonheden niet concluderen dat je er kennelijk nog best mag wezen. In Iran ga je niet op dansles, tenzij je hoofd eraf moet, in Noord-Korea wil je vooral niet opvallen dus dat is ook geen reisdoel en zakendoen met Syrië moet je aan de Russen overlaten.

Ik vraag me alleen af waarom ik het gehele formulier vandaag nog eens krijg toegezonden, nu met het voorbehoud dat ik het pakket "als niet verzonden kan beschouwen" indien ik het eerdere exemplaar al had teruggestuurd. Hadden ze niet eerst kunnen kijken of ze dat formulier hebben, alvorens er alvast weer een uit te sturen?

En hoe kan ik nu iets "als niet verzonden beschouwen" indien het zeer concreet en onweerlegbaar voor mij ligt? Het kan niet worden ontkend, de brief is er, het formulier zit erbij, inclusief de strikvraag over enkele vakantiebestemmingen waarvan er slechts een correct is. Hoe kan een brief worden ontvangen indien deze niet is verzonden, of in elk geval beschouwd moet worden als niet verzonden?

In "The Master and Margarita" van Mikhail Bulgakov komen zulke brieven voor, telegrammen ook, die nooit zijn verzonden maar wel ontvangen, of wel zijn ontvangen en gelezen maar ook weer verdwenen terwijl manuscripten onverwoestbaar blijken.  Zouden ze bij de bank een beetje uit het evenwicht zijn en zo langzamerhand verwikkeld geraakt in allerlei documenten die al naar gelang de omstandigheden ten burele worden beschouwd als wel verzonden, niet ontvangen, of niet verzonden en wel ontvankelijk?

Ik heb de brief aan de bank teruggestuurd met het verzoek deze op hun beurt als niet verzonden te beschouwen. Hopelijk neutraliseert dat de kwestie en is er als zodanig een balans tot stand gebracht tussen brieven die ergens verschenen, er evenwel niet waren en ook nooit zijn verzonden.


Beuyspoet

In het gebouw van het voormalige kuuroord van Kleve, waar Joseph Beuys vroeger een werkplaats had op loopafstand van z'n ouderlijk huis, is nu een expositie van zijn werk. Wat ik het mooiste vind is de tekst op de wanden. Gewoon feitelijke informatie. Niet de amateurcultuurfilosofie die je hier veel vindt over de kunst die monumentaal is in zijn alledaagsheid en het ruwe materiaal dat in wezen de kwetsbaarheid van het bestaan weergeeft terwijl het de kijker dwingt een standpunt in te nemen waardoor een radicale her-ijking onstaat op de vrije zondag.


Beuys laat weten hoe het gaat met het werk en wijst er tenslotte op dat het hem zeer zou schikken indien men bij de eerstvolgende afspraak een volgende voorschot-tranche van negenduizend D-mark zou meebrengen, in contanten uiteraard, dat convenieert het beste.

Bij de lift hangen diverse aanwijzingen. Ten eerste, hij doet het niet, ten tweede, indien er brand uitbreekt wordt jonge paartjes afgeraden van de lift gebruik te maken.


Monday, April 25, 2016

Het "In My Shoes" initiatief

Je moet er maar opkomen

"Deze schoenen," schreef ik laatst op een buurt-site, "kunnen gratis, dus kosteloos, worden opgehaald. Twee keer mee gefietst, jaren geleden. Ze klikken vast op de pedalen dus je moet wel zeker weten dat je ze los weet te klikken als je remt voor een stoplicht of zo, anders tuimel je op je muil en sta je een beetje voor schut. Het merk is Specialized dus de naam zegt het eigenlijk al. Dan weet je genoeg."

Het aantal reacties dat hierop spontaan binnenstroomde viel me eerlijk gezegd een beetje tegen maar nu heb ik intussen  al een nieuwe bestemming voor de schoenen.

Ik hoorde namelijk via via over het bijzondere In My Shoes initiatief op social media.

Voor het geval je er nog niet van wist: het gaat om de multiculturele ervaring van "in iemands anders zijn schoenen staan." Mensen van velerlei afkomst en levenswandel laten op diverse plekken hun schoenen achter en de volgende met ongeveer dezelfde maat stapt dan over, laat zijn/haar schoenen achter en vervolgt zijn weg.

Zo kan het zijn dat een Duitse toerist naar huis fietst in mijn schoenen waar een Hongaarse idealist deze op zijn beurt aantrekt om een heel eind verder weer van deel-schoeisel te wisselen.

Via Internet volg je je schoenen en verzamel je zo talrijke likes die je kunt aanwenden voor een goed doel.

Op den duur stappen de Palestijnen rond in de onverwoestbare van kerngezond voetbed voorziene veterschoenen van jeugdige Israëli's en bewegen de orthodoxen zich steeds meer voort op de afgetrapte gympies van hun leeftijdgenoten aan gene zijde van de grens en zo ontstaat dan als vanzelf, bijna spelenderwijs, zonder enige dwang van bovenaf, een groot gevoel van mondiale saamhorigheid, je kent het wel, zang, dans, verbroedering, geen spoor van wanklank en dat alles begonnen, zo hoor je dan achteraf, met dat ene paar schoenen.

Het gaat mij natuurlijk niet om de persoonlijke roem, daar geef ik hoegenaamd niets om al kan het wel van pas komen bij het reserveren van bepaalde toegangskaarten. Het gaat erom in alle stilte, zo terloops alsof het niets kost, veel goeds te doen, iets wezenlijks te betekenen met schoenen waar ik zelf toch eigenlijk niet zo aan ben gehecht.

Sunday, March 20, 2016

Zet ook eens een kopje thee

"Een kopje thee," is een veelgehoorde verzuchting, "is voor mij niet weggelegd. Zo ingewikkeld! Nee, doe mij maar een espresso."

Terwijl het natuurlijk helemaal niet gecompliceerd is, als je de juiste spullen maar hebt. Wanneer een van de grootouders overlijdt, komt er vaak een 'theepot' tevoorschijn en niemand neemt die mee want wat moet je met zoiets. Een kamerplant kun je er wel indoen, dat is decoratief maar door de dichte pot met de smalle hals weet je nooit of je de wortels verzuipt (dat trekt vliegjes aan en hoe kom je daar weer vanaf) of dat de plant stilletjes verdroogt en sterft eer je d'r erg in hebt.

Thee is echter bezig aan een heuse comeback. Of het nu gaat om de nostalgische 'wave' van mensen die op zoek gaan naar de smaak van de thee die moeder op je kamer bracht als je zat te blokken met Radio Veronica op de transistorradio en de regen van vroeger kletterend op het zolderraam, of dat de speurtocht is naar de authentieke thee van de bakermat van de theebeschaving waar men nooit haast heeft omdat men nog weet wat verfijnd leven is.

Vandaar deze korte videocursus.

"Ik wist," zeggen veel cursisten naderhand, "niet dat het ZO eenvoudig was. Dank u, dank, heel veel dank! Dit ga ik echt vaker doen."

Als mensen de cursus eenmaal gevolgd hebben, dan durven ze het vaak zelf ook echt aan, en dat geeft mij ongelooflijk veel voldoening. Wie het volledige pakket heeft aangeschaft krijg ook de cursusmap mee naar huis en daar zitten enkele theezakjes bij zodat je meteen kunt beginnen.


From London, Jan brought me a special tea bag. "Use 70ºc water and seep for one minute" was his advice so I tried it. It reminds me of a tea I once had at the conclusion of a long and varied meal in a Japanese restaurant called Sakura in Arnhem. Light and pleasing after beef, noodles, soy sauce and sake.

Friday, March 18, 2016

Letterneukers

Mijn goede vriendin Veronique schreef het volgende redactioneel voor het magazine Mensenleven:

Je hebt niet alleen kommaneukers, maar ook letterneukers.
Afgelopen najaar kwam het woord LHBT in het nieuws omdat andere minderheden op het gebied van seksualiteit en gender zich door die term niet vertegenwoordigd voelden, zoals: aseksuelen (die geen behoefte hebben aan seksuele omgang), interseksen (met zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtskenmerken), Queers (wijzen alle indelingen op dit gebied af), en personen die 'questioning' zijn (die hun oriëntatie nog niet willen vastleggen).
Bovengenoemde A I Q en Q willen daar iets aan doen door het woord LHBT uit te breiden tot lhbtqia.
Bij deze uitbreiding wordt het probleem nog groter. Tenminste één letter wordt nu al opgeëist door twee groepen. Dient het letterwoord wel zijn emancipatorische doel als één letter naar twee groepen tegelijk verwijst? Zo niet, moet het woord dan twee q's gaan bevatten? Goed! zullen de merendeels heteroseksuele scrabbelaars misschien zeggen, die steeds met twee Q’s op hun bordje blijven zitten. Goed zeggen de Queers en Questionings. En omdat questionings hun naam eer aan willen doen vràgen zij: Maar welke q is dan van wie?
En dan kun je op je zeven of acht vingers natellen dat ík ga vragen: gaan de Hetero’s zich dan niet weren omdat hun woord een of zelfs twéé letters minder gaat hebben dan dat QQ-woord terwijl zij toch geen minderheid zijn op het gebied van seksualiteit en gender? Of ze stellen gewoon voor hun H-tje erbij te plakken. Of de Queers willen er uit omdat zij immers alle verwijzingen op dit gebied afwijzen en nu in een groep vol indelingen staan.
Hoe langer ik doortyp, hoe queerder Ik word.
Was getekend: Veronique, inmiddels met  q Q u e.

Het is heel goed dat dit nu eens aan de orde wordt gesteld want er zitten meer haken en ogen aan dan velen op het eerste gezicht denken.

Om een voorbeeld te noemen: zodra de overkoepelende lhbtqia-vereniging zijn nationale en Europese subsidies binnen heeft, kan het gekrakeel beginnen over welke subgroep welk stuk van de subsidietaart mag aansnijden. Mag de kleinste groep het meeste geld omdat zij een inhaalslag te maken hebben?

En hoe gaat dat komende zomer met de botenparade in Amsterdam. Er is slechts een beperkt aantal vaartuigen voorhanden dus enkele groepen zullen gezamenlijk op een schip moeten worden voortgesleept en aan het publiek getoond. Hoe zorg je ervoor dat er onder een en dezelfde daverende discodreun de nodige solidariteit wordt uitgestraald in een samenhang waarbij toch ieders unieke eigenheid de boventoon voert?

Een ander probleem is dat diep in de Mexicaanse jungle een indianenstam heeft kunnen overleven die dezelfde naam draagt, dat zijn allemaal Lhbtqia-indianen (spreek uit loep’kia) en zij nemen hier geen genoegen mee. Ze hebben hun overleving te danken aan hun vermogen tot camouflage, ze gaan als het ware op in het landschap en vanuit de schaduwen kunnen ze zeer venijnig toeslaan, dat is bekend, reden waarom de Spanjaarden hen destijds maar met rust hebben gelaten, hun tempels nooit hebben geplunderd en hun vrouwen niet besmet.

Als er nu een kleurrijke westerse stam zich met hun historische naam gaat tooien, is het wachten op vergelding vanuit Midden-Amerika. En dat kunnen we er momenteel niet bij hebben met z'n allen.

Wat ook een veelgehoord probleem is: de aseksuelen eisen wel een plaats op in de organisatie maar ze dragen slechts weinig bij als er werk aan de winkel is terwijl juist zij tijd over hebben aangezien ze niet dagelijks uren kwijt zijn met vrijen.

Ook op de aseksuele inloopavonden met het thema “Voor ons hoeft het niet” komt bijna niemand opdagen en de t-shirts met de tekstopdruk “ik praat niet over seks” hebben op feestjes vaak een tegengesteld effect dus die worden ook nauwelijks meer gekocht.

En de dating-app "geen interesse" heeft nauwelijks gebruikers waardoor de advertentie-inkomsten ook zwaar tegenvallen.

Het gaat nog een klus worden om de groep bijeen te houden.

Thursday, March 17, 2016

Marathoninflatie

Sarah Shahi (geboren als Aahoo Jahansouzshahi) vertelt, op bezoek bij talkshowhost Craig Ferguson dat ze tijdelijk wat moeilijk loopt omdat ze net een marathon heeft gelopen. Eentje van maar liefst 5km.

Dat is helemaal geen marathon!

Nu worden wel meer dingen een marathon genoemd die het niet zijn, zoals een "marathoninterview" en bedoelt men er gewoon mee dat het allemaal nogal langdradig is.

Echter, vijf kilometer lopen kan niet langdradig worden genoemd. Tegen de tijd dat je goed en wel bent gestart is het einde alweer in zicht en je gaat over de finish terwijl de laatste starters nog niet eens allemaal zijn vertrokken. Het is eigenlijk een sprint die alleen wat is uitgerekt omdat anders bij een vol veld aan deelnemers iedereen over elkaar struikelt.

Shahi komt weg met haar leugentje omdat ze erbij vertelt dat het een "fundraiser" was voor kankerbestrijding. Dan kun je er nauwelijks nog tegen zijn, want als je bezwaar maakt tegen sport-uitsloverij onder de vlag van kanker dan kun je de schijn wekken dat je tegen de bestrijding van de ziekte bent en dat moet je niet hebben.

Toch vind ik het inflatoir. Wie zich marathonloper wil noemen, moet een verschrikkelijk klere-eind lopen en dan nog liefst in een nette tijd, ergens binnen de vier uur. Dat doet zeer aan de benen en het is ook nogeens stomvervelend want je gedachten gaan al die tijd over bijna niks. De laatste kilometers zijn vooral zwaar want dan hoor je allerlei stemmen in je hoofd die je manen om gewoon te gaan wandelen of om lekker langs de kant van de weg te gaan liggen maar langs die kant staan volslagen onbekenden die dat tegenspreken. Ze roepen "hou vol!" en "je bent er bijna!" terwijl ze zelf  niks volhouden, ze zijn niet eens gestart en je bent er helemaal niet bijna, zo weet je uit ervaring van eerdere marathons.

Marathonloper zou een beschermde titel moeten zijn, iets dat je pas op je profiel mag zetten indien je een recente officiële tijdregistratie op je naam hebt staan.

En dan is er nog de buitencategorie, de hogere adel van de duurloop, namelijk de groep ultralopers. Zij lopen elke week wel een marathon en beschouwen dat niet als een prestatie maar als een georganiseerde training voor de lange afstanden. "De lange afstanden?" hoor ik u zeggen, ja de langere afstanden, zoals daar zijn de 50km voor de beginners, de zes-uur-loop (kijken wie het verste komt), de 60km ronde van Texel, de wedstrijden over 100km zoals die in Winschoten, de wedstrijden over 24 uur of de incidentele grappen zoals het rondje van 100 Engelse mijlen rond Berlijn.

Gek genoeg zijn dat in feite allemaal heel gemakkelijke tochten. Als je eenmaal zover bent dat je benen de marathon op redelijk tempo met enige regelmaat kunnen lopen en je bent aan de verveling gewend geraakt, dan kom je in een zeker ritme en loop je niet dankzij je vastberadenheid maar domweg omdat je lichaam ernaar verlangt. Voorbij de marathon kom je in een ijl gebied waarbij het lijden en de pijn aan je voorbij gaan. Je neemt het wel waar maar het overkomt iemand anders, je bent slechts een belangstellend toeschouwer die rustig meedeint op het hijgen en het stapritme van het lichaam dat je bekend voorkomt maar waarmee je geen medelijden hoeft te hebben. Sterker nog, dat lijf geeft wonderbaarlijke endorfinen af en daarvan mag jij meegenieten. Deze brengen je in een plezierige extase die niet alleen tot aan de finish voortduurt, deze is zelfs sterker voelbaar daarna, als de inspanning voorbij is, de spieren stijf en stram worden, de bokaal (bijna iedereen wint) ontvangen. Twee tot drie dagen kan de orgastische sensatie duren, vergelijkbaar met die van de vrije-val parachutespringer die weer eens een duizelingwekkende noodsprong heeft overleefd. Communicatie is niet goed mogelijk maar je hebt ook helemaal niemand nodig. Praten over je prestatie is genoeg.

Is het op dit niveau voor de deelnemende sporters in wezen een eitje, een zeker narcistisch genoegen, anders is het voor de ondersteunende partners, de levensgezellen die langs de kant moeten staan. Bij korte wedstrijden is het allemaal alweer voorbij zodra je een kroketje hebt gegeten en moet je alleen even opletten dat je er staat als iedereen voorbij de finish flitst, er hoeft niet gedoucht te worden en de nog vief lopende partner kan zo weer mee de wagen in, huiswaarts, met verrukkelijke zouten op de huid.

De honderdkilometerwedstrijden daarentegen starten halverwege de middag en dan moet je als supporter ergens langs die oneindige wegen een plekje innemen. Na een uurtje of wat is voor het algemene publiek het nieuwtje er wel vanaf. Dan sta je daar alleen en het wordt langzaam koud en donker buiten. Een paar keer komt je partner voorbijgestiefeld, soms stralend, soms verbeten, soms in een dronkemansgesprek met een andere loper maar enig contact is onmogelijk. De sporter bevindt zich in een ander geheel eigen universum en zal daar, ook na de finish en na de onvermijdelijke prijsuitreiking (want iedereen wint wel in enige categorie van leeftijd, lengte, sexe, geaardheid) nog dagenlang zweven, stijf als een lijk maar met wijdopen pupillen nagenietend van de eigen waanzinnige prestatie.

Ik zou er eigenlijk voor willen pleiten dat bij alle afstanden boven de marathon de deelnemers na afloop in de douche- en kleedruimte blijven terwijl de prijzen voor support worden uitgereikt aan de partners, waarbij zij in de prijzen vallen die het langste hebben moeten wachten.

Heb je een snelle partner die na acht uur al terug op hok was dan heb je pech maar als je levensgezel pas na elf lange uren binnen kwam strompelen, dan zit je op rozen en is de grootste beker voor jou.

Dan kunnen beide partners trots zijn op elkaar.






Saturday, March 12, 2016

De Broekproef

Voor onze rubriek "Waar doe je goed aan" behandelen we deze week een vraag die ons werd opgestuurd door de heer Rijckevorsel uit Emmen.

"Ook nu ik al enige tijd met pensioen ben," schrijft Rijckevorsel, "en elke dag een vrije dag is, blijft de zaterdag speciaal."

Hij blijft dan in pyjama, leest de krant in bed, struint met sokken aan door het huis en gaat pas in de loop van de middag onder de douche. In de badkamer trekt hij z'n pyjama uit en in een en dezelfde beweging trekt hij met de broekspijpen zijn sokken uit. Echter, maar al te vaak blijkt een van die sokken zoek. Die zit dan nog in een van de broekspijpen.

"Waar doe je goed aan?" Vraagt Rijckevorsel ons. "Het scheelt tijd als ik de sokken tegelijk met de pyamabroek uittrek, maar als ik daarna moet zoeken in welke pijp de sok is blijven hangen, ben ik toch weer langer bezig."

Op de redactie hebben we in plaats van Informal Friday, waarbij de mannen in jeans mogen komen en de vrouwen in strakke leggings, een 'vrijdag pyjamadag' gehouden en ieder die werd betrapt op het tikken van dingen als "ten alle tijden" diende de broekproef uit te voeren.

Inderdaad, menig sok bleek onvindbaar. De grof gebreide grijze sokken van de opmaakredacteur vielen eigenlijk als enige steevast op de vloer maar van bijna alle andere sokken raakte er wel een kwijt. Hoe lichter de sok, hoe eerder deze zich wegfloddert in de pijpen, zo lijkt het en synthetische materialen zijn daarbij het meest zoekmakend. Een verrassende uitkomst was dat de strakte van de pijpen geen invloed blijkt te hebben op het wegraken. Een sok die wegrakend is, raakt weg, ongeacht de ruimte die de pijp daartoe biedt. Wij vermoeden dat dit komt doordat smalle pijpen van zichzelf alles beter vasthouden terwijl ruim vallende pijpen eerder omslaan en daarbij gemakkelijk allerlei kledingstukken en ander huisraad als het ware 'invouwen.'

Enkele sokjes zijn nooit meer tevoorschijn gekomen.


Saturday, March 5, 2016

Fietsbel

"Toon me uw fietsbel en ik zal u eens vertellen wie u in feite bent" is een veelgehoorde uitspraak en in een wereldstad als Amsterdam zijn de fietsbellen even gevarieerd als de bevolking er kleurrijk is. Toch hoor je eigenlijk nooit een fietsbel klinken. Dat komt doordat de meeste mensen de rechterhand aan het stuur hebben en met de linkerhand een telefoon tegen het oor houden. En de bel zit meestal links aan het stuur.








Thursday, March 3, 2016

De nachtcitroen

Daar gaat ie
Dat maak je niet vaak mee, een citroen die in de vroege winterochtend, als het nog lang niet licht is, bijna geruisloos voorbij komt zweven. Op een of andere manier weten ze de zwaartekracht te trotseren, of het is de maan die immers ook voor eb en vloed zorgt, waardoor bepaalde  vruchtlichamen soms tijdelijk worden verlost van hun gewicht.

Hij leek trefzeker op weg maar het werd me niet duidelijk of het een zelfgekozen pad was door de koele nachtlucht of dat hij slechts een meridiaan volgde, in wezen even machteloos als eerder nog  tegenover de kracht van de aarde.

Ik had de citroen kunnen grijpen, zo dichtbij kwam hij langs het wijdopen raam, maar soms lijken zulke vruchten dichterbij dan ze zijn en je zou niet de eerste wezen die daarna onverklaarbaar "uit het raam gevallen" werd gevonden.

Laten gaan, dus. Maar ik ga wel extra opletten komende nacht.

Friday, February 26, 2016

It's really okay to start a paragraph with "I"

I sometimes see messages by people who seem to be scared to begin a paragraph with the word “I” even when it is the only natural word to start off with. Especially if the message they want to convey is about someting “I” did, wanted or wondered about.

Instead they start with “Okay, so I...” or “Alright, so I...”

Why "Okay"? What is okay here?

Why "so"? There is X so I want Y?

It’s like they want to check if the microphone is working before they start to talk for real. Switch on the microphone, say something unnecessary like "Hi everyone" and then say what they came to say.

But in a message, online, in an email or on a forum, that is not necessary, "alright so" people. If you type "I" and it appears, you know your keyboard is just fine and you can get straight to the point.

Try it!

Thanks.