Wednesday, September 30, 2015

Herinneren doe je samen. Met de DELA

Herinnert u zich iemand die u lief is? Dan is het fijn deze herinnering levend te houden en hoe kan dit beter dan met een gedicht, een verhaal of met muziek. Wie geen talent heeft op muzikaal vlak, kan een CD meenemen en ook al zijn er maar weinig auteurs onder ons, wanneer het gaat om een overledene dan vinden we vaak woorden die op een of andere verrassende manier, door rijm of door een misschien wat aparte woordkeuze juist het gevoel oproepen dat we zo graag delen. Een gevoel van ontreddering vanwege de leegte, het gemis aan iets of iemand. 

We hebben er bewust voor gekozen de bijdrage te beperken tot gedichten, verhalen of muziek. Er is geen gelegenheid tot andere uitingen, zoals dans, theater, massage of het aanbieden van kosteloze tandheelkundige behandelingen.

Iedereen die in de regio Arnhem een dierbare heeft verloren, is binnenkort van harte welkom op de herinneringsbijeenkomst.

Uit ervaring weten we dat het voor sommigen niet eenvoudig is om na een dergelijke bijeenkomst de draad van het leven weer op te pakken. 

Weet dan, dat er een keuze kan worden gemaakt. Deze deur staat voor ons altijd open en indien u goed verzekerd bent, zadelt u uw nabestaanden niet op met onnodige kosten. 

Monday, September 28, 2015

Het Bankje #4: Bloedmaan

Photo: Bill Lantz
Om 4 uur in de nacht zou het beginnen en ze hebben de wekker gezet. Vanuit het slaapkamerraam konden ze net niks zien en het is fris buiten dus hij trekt een jogging-trui over z'n pyjamabroek, zij schiet in haar jeans en jas met een grote dikke sjaal erbij.



Door het stadslicht zie je er eigenlijk weinig van, maar als je nu niet kijkt moet je tot 2033 wachten en je zult net zien dat het dan bewolkt is.

Het is nog knap lastig er een goeie foto van te maken. Op de telefoon kun je inzoomen maar die maan springt dan alle kanten op. Als ze haar telefoon stevig vast houden, met vier handen tegen de railing aan, dan is het net te doen.

En dan snel weer onder de wol.

Photo: Bill Lantz



Sunday, September 27, 2015

Het Bankje #3: September Song

Oh, it's a long, long time from May to December
But the days grow short when you reach September
When the autumn weather turns the leaves to flame
One hasn't got time for the waiting game
Oh, the days dwindle down to a precious few
September, November
And these few precious days, I'll spend with you
These precious days, I'll spend with you
(September Song -- Kurt Weill / Maxwell Anderson)


Het duurt 's ochtends even voor de zon je warmt en het blijft langer stil in de stad. Al het blad zit nog aan de bomen maar sommige vogels zijn al vertrokken.

In april begon ze haar lange reis door Europa. Een zee van tijd om overal heen te gaan, met de wind in de rug. E
n nu, in de laatste weken voor haar terugkeer naar huis, heeft ze haar liefde gevonden. 

Een Spaanse jongen die hier studeert. Ze troffen elkaar in de nazomerzon op een bankje voor een koffiezaak aan de Kinkerstraat en zijn vanaf die middag onafscheidelijk. Zijn studiejaar is net begonnen en als ze niet rondwandelt, schrijft ze haar familie vanaf de computer in zijn kamer. Thuis is er een welkomstfeest voor haar georganiseerd maar die is afgeblazen omdat ze haar vlucht naar huis een week heeft uitgesteld om nog wat langer bij hem te kunnen zijn. 

Ze vindt het heerlijk als hij haar oren streelt, maar toch liever niet op straat. 

De tijd raakt op maar ze doen alsof dat niet zo is. 









Sunday, September 20, 2015

Scheiden in vijf stappen

Mailtje van de bank. Handige tips over allerlei onderwerpen en zo na de zomervakantie hoort daar ook informatie bij over scheiden:


Op de foto zie je een jonge vrouw die het zich allemaal heel anders had voorgesteld. Ze woont met haar man in een mooie woning met veel licht. De twee kleine kindjes hebben net een lang weekeinde bij haar ouders gelogeerd. Ze heeft geen wallen onder haar ogen dus ze slaapt uitstekend, maar toch... het is allemaal een beetje uit de hand gelopen.

Tijdens de kampeervakantie had ze haar mobieltje in de caravan laten liggen toen ze stokbrood ging halen en natuurlijk kwamen toen juist de eerste Whatsapp-berichtjes van haar minaar Henk binnen. Heb je lekker geslapen, ik heb veel aan je gedacht, we gaan hier zo aan de koffie. Van die alledaagse banale dingen die een man vertelt als hij graag bij je wil zijn, als een hond die van alles aan je voeten komt leggen, een bal uit het struikgewas, een stok, iets wolligs dat dood blijkt te zijn.

Toestanden kwamen ervan, discussies, kies je voor hem of voor mij, gepassioneerde dagen samen, allebei enorm hun best doen, ook bang voor wat er allemaal gebeurt als het op een scheiding uitdraait. Achteraf eigenlijk de leukste vakantie die ze samen hebben beleefd maar bij thuiskomst is het toch allemaal weer moeilijker dan gedacht. Henk woont in de buurt en die laat zich niet wegpoetsen.

Bovendien heeft haar man intussen kunnen nadenken en hij realiseert zich dat hij als onschuldige partner aan wie niets te verwijten valt een zeker voordeel heeft. Op de foto zie je hem maar gedeeltelijk. Een jonge vent, niet dik, nonchalant ruimvallend hemd op een broek die goed is voor het weekeinde maar waarmee je ook naar kantoor kunt. Duur spul maar lekker informeel, blijft ook goed in de was.

Hij heeft op het werk een en ander laten doorrekenen en Floris, de jurist, had een helder advies: als je gaat scheiden, nu doen en niet over een jaar want dan val je in een ander tarief en zit je er twaalf jaar aan vast.

Onderweg naar huis heeft hij het er moeilijk mee. Boos is hij gek genoeg niet en jaloers, ach... hij weet nog dat hij dat beetje wilde en avontuurlijke van haar in het begin zo aantrekkelijk vond en nu ze dat weer terug lijkt te hebben gevonden nadat ze drie jaar lang voornamelijk zwanger en vermoeid is geweest, is hij eigenlijk ook wel blij met deze terugkeer van de vrouw voor wie hij had gekozen. Wel stomvervelend dat die Henk nodig was om zijn vrouw wakker te kussen.

Thuis loopt hij direct naar de computerhoek om de jurist te vertellen dat hij toch het liefste alles bij het oude laat voorlopig, maar als hij de computer uit de slaapstand tikt, staat die pagina van de bank open bij de vijf tips voor vrouwen die willen scheiden. En dan wordt hij toch nog boos.

"Kan ik in mijn woning blijven wonen?" leest hij. Wat krijgen we nou? Haar woning?

"Heb ik genoeg geld in mijn portemonnee?" Hallo! Het geld in haar portemonnee komt nog altijd van zijn salarisrekening bij de bank en die bank gaat haar nu alvast als klant werven met handige tips om beslag te leggen op zijn rekening?

"Hoe gaan we voor onze kinderen zorgen?" Heel eigenaardig. De woning en het geld zijn dus voor haar maar zodra er zorgen zijn is het weer "we"?

"In 5 stappen weet u welke beslissingen u moet nemen, zodat u financieel alleen verder kunt."
Zo, de kogel is dus al door de kerk en ze is al aan een vijfstappenplan begonnen. En ze gaat "alleen verder" dus Henk gaat geen bijdrage leveren, niet aan het huis, niet aan de zorg.

Floris, dank voor je advies. Ik denk ook dat we het zo moeten aanpakken. Mail me a.j.b. voortaan uitsluitend op mijn kantoor-mailadres, je begrijpt wel waarom. Ik neem morgen de bankstukken mee waarom je vroeg. 




Saturday, September 5, 2015

Verbeterbriefjes

Tijdens een week in Berlijn wist ik niet zo goed wat te doen. Natuurlijk had ik koffiespullen bij me maar na een uur of drie begint dan toch "de dag". Musea? Die hebben we thuis ook. Dingen van vroeger bekijken. Als je lang genoeg wacht is alles "van vroeger", dan is het eind zoek. Wat wel leuk is: een paar espressobars bezoeken en kijken wat ze daar uitspoken.

Eenmaal op straat viel me op dat veel mensen hun best doen om de buitenwereld door middel van tekst te besturen. Met borden en vooral veel briefjes worden voorbijgangers gewaarschuwd en gemaand. Er wordt ook veel verboden. Uitroeptekens komen uitstekend van pas. Ze zijn smal en hoog zodat je er makkelijk een of meer kwijt kunt op je mededeling. Maar als bijna elk briefje een uitroepteken heeft, wat moet je dan? Sommigen laten hem daarom weg, anderen plaatsen er meerdere. Baat het niet dan schaadt het niet.

Mijd het gevaar!
Mensen toch! Geen friet, maar alleen ijs aan dit loket! Maar vandaag niet.
Kom gerust winkelen maar laat die kinderen thuis! 
Hoe vaak moet ik het nu nog zeggen! DICHT die deur.
Zabel, Nicklitz en Feller hebben het helemaal gehad met reclamedrukwerk
Helemaal NIKS van reclame hier, kappen nu!
Elke overtreding zal tot vervolging leiden
Het is maar dat u het weet!
Hier geen rommel verdomme!!!
Fietsen verboden, dankuwel
Dit rooster zit er niet voor niets! 
Vanwege ziekte is de voordracht over "Is Vegetarisch gezond?" komen te vervallen. Pas op voor het afstapje.

Let op! Frans ventiel, gebruik voor eigen risico!
Staat u hier niet ingeschreven? Beter weggebleven.
Het leek me dat de verbeterbriefjes vooral in Duitsland makkelijk te vinden zijn maar nu ik erop let zie ik ze ook in Nederland. Hierboven hebben de bewoners genoeg van toeristen die op hun trapje  zitten te blowen en een van hen heeft opgezocht welk artikel in het Wetboek van Strafrecht hier feitelijk van toepassing is. De postbode wordt nog gedoogd maar alle anderen moeten oprotten.

Sinds kort ligt er een mooie dure sloep voor onze deur aangemeerd. Tegen het einde van de zomer kwamen er twee plekken vrij en daar bleek de sloep mooi in te passen. De eigenaars van de sloep besparen zich de kosten voor een bewaakte ligplaats in een haventje net buiten de stad en als ze eens willen varen, hoeven ze vanaf huis niet zo ver te fietsen.

Bij de aanlegplaats staat echter een bankje waar vaak jongeren zitten. Die brengen pizza's en bier mee, roken wat, en de peuken gooien ze van zich af. Het is niet "cool" om troep op te ruimen in de container die even verderop staat of in de prullenbak die naast het bankje staat. Nonchalance is een must voor het vinden van een goeie partner in die periode van je leven dus de kinderen kunnen het noodgedwongen niet te nauw nemen. Roken is stoer maar als je dan je peuk heel netjes opruimt sta je geweldig voor aap.

Toch doen de eigenaars van de sloep er van alles aan om dit gedrag te beïnvloeden. Eerst kwam er een verbeterbriefje in het Engels:

Fire! Take care of our boat. Don't throw your cigarette, thanks.

FIRE! Take care of our boat. Don't throw your cigarette, thanks
 Er volgde een Nederlandstalige voor de lokale bevolking:

DUS: Houd het netjes en !HANDEN AF! van ons mooie bootje met duur beige dek!

Sinds gisteren hangt er een briefje naast:

Beste roker, ook wij steken er graag een op. Ter voorkoming van brandgaten in ons mooie beige bootzeiltje: wilt u uw sigaret in een andere richting gooien? Veel dank!

Bij verbeterbriefjes voel je de ergernis door de soms vriendelijke woorden heen. Een tikje neerbuigend kan het zijn, alsof de mensen in de buitenwereld erg dom zijn en geen enkel benul hebben van het fatsoen dat de briefschrijvers zelf wel hebben.


De sloep was niet goedkoop maar de prijs van het beschermende dekzeil viel tegen. Alles moest op maat worden gesneden en gestikt. Een bezit voor het leven, werd erbij gezegd, het houdt zijn waarde maar je moet er geen brandende sigaretten op hebben.

"Ook wij steken er graag een op." Dat zou een band moeten kweken. Rokers onder elkaar.

Binnenspeelgoed moet echt binnen en niet in het schuurtje.

Overal een mening over