Saturday, September 1, 2018

Ernte festival

The village is very much alive on the day of the Ernte Festival.


The days get noticeably shorter, the mornings are suddenly very cool and misty and everyone is aware that this year's summer is about to be over, never to return. Some days are still very sunny and warm, but the light is somehow filtered, golden, foreshadowing the colors of the fall.

It's the end of the summer. On one of the very last sunny days, everyone goes out to celebrate and pretend for a few hours that this will last, and last forever. It's a happy day for the community.



The harvest of the "Ernte", a hard and muddy turnip, is completed. This small root-fruit is as highly nutricious as it is ugly and everyone collects a stock of them in the deep basements of their thick walled houses.

Soon heavy rains will scourge the barren lands all day before the snow arrives, it will be cold, and only nearby neighbours will see each other during the week when necessary and some will meet in church on Sundays but otherwise most will be hunkered down in their homes for the long hard winter.



The best looking tractors are cleaned and polished, cars are decorated with the wealth the farmland has yielded and everyone gets on board for a jubilant ride through the village.



Everyone is smiling, even though some, especially the elderly, are silently mindful of the fact that not everyone will be there when spring finally arrives again, sometime next year.




Saturday, July 28, 2018

Avondzon bij Seehausen am Staffelsee



“Deze foto is een” zo schreef een goede bekende (mijn zus), “vergroting op posterformaat waard! Goed getroffen. Die mensen vertellen ieder een ander verhaal.”

En niet zo’n kleine poster ook, denk ik dan. 

Niet dat prutsformaat dat je vaak ziet maar iets van afmetingen die passen bij de formidabele kwaliteit van het beeld. 

Zoiets in een eigen zaal van een museum waar ‘s zomers drommen toeristen binnenwandelen, op zoek naar koelte, een plek om te zitten, een gelegenheid om andere bezoekers rustig te bekijken en dan een versnapering in het restaurant. 

Komen ze argeloos die zaal binnen, zien ze die foto wandhoog en kamerbreed. De een valt stil, een ander merkt tot haar schrik dat ze is begonnen te huilen en sommige kerels ontsapt een vloek, een intuïtieve bezwering om de brok in hun keel snel weg te krijgen. 

Op de zijwand staat dan in enkele woorden, in een fraai, zakelijk lettertype gestoken, wat droge informatie. Hoe de fotograaf al menig jaar geleden de camera ter hand nam en als vanzelf zijn eigen beeldtaal vond, wel veel opstak van die en die maar nooit door hen beïnvloed werd, ja eerder zijn leermeesters inspireerde want zij beseften weer dat *dit* was waarvoor ze ooit leraar waren geworden. 

Dan nog wat over hoe de fotograaf niet louter waarneemt en vertelt maar veeleer de kijker dwingt een standpunt in te nemen. 

Maar zover komt niemand, dat begrepen ze zo ook wel. In het museumrestaurant ziet men elkaar als voor het eerst, wordt menig liefde opnieuw verklaard, en een enkele voor het eerst. 


Zo gaan die dingen.

Friday, May 11, 2018

Does Australia Exist?


In "Australia" you can see a LOT of folks are just extras, instructed to play 'school children' for instance. The casting company does not even bother to make them look like individuals -- most kids wear exactly the same clothes! That's a dead giveaway. Also they are all way too well behaved and polite in and around public transport to be credible as real school kids. They are obviously into acting and appreciating the many gigs they get even if these don't pay well. 

Also the people playing 'neighbours' are unbelievably friendly, obviously these older actors are highly ambitious to get better roles in the near future and try to out-compete one another by being totally unrealistically patient and fun neighbours. 

Furthermore, in their way of speech many keep sending you the message that they are not real. Listen carefully and you'll notice that almost every sentence in speaking ends in a high 'question mark' sound, even when it's not a question. This means everyone is subliminally 'putting to question' their existence.

The props to suggest 'landscape' have been set up way too ambitiously, neglecting the necessary watering outside the direct view so lots of these catch fire because of the internal mechanisms getting overheated.

The 'animals' have been hastily designed with a ridiculous result: almost all birds are slap dash in their colours, all way overdone and the designers never got around to 'bird song' -- it's merely loud cries, screeching sounds that these 'birds' produce when they scare away animated funny furry creatures which would look great as a toy but too weird crossing the street or wobbling along on power lines (impossible!).

The elderly couples 'jogging' along to fill in the street view are just as incredible. No one is tremendously fat like real people are! I enjoy my stays there but I am always relieved when I get back on the plane to eventually be around real people, with their natural rudeness, stink and bad looks.



Tuesday, May 8, 2018

Beldopspotting

Je ziet ze tegenwoordig meer en meer. Beldoppen in het wegdek. Tije de Jong maakte mij er gisteren op attent en nu hij het zegt, zie ik ze ook.


Ze zijn vooral te vinden op plaatsen waar veel verkeer is.

Ach hoe gaat dat. Een beldop raakt wat losser en gaat daar in klank op vooruit want er komt een mooie, zangerige en alert ringelende toon van. Je moet daarbij oppassen dat je de beldop onderweg regelmatig controleert want juist als die zeer losbandig klinkt en uit zichzelf al begint te tinkelen, kan de dop loskomen van de fiets en luid over straat buitelend de aandacht trekken.


Dikwijls is dat op een plaats waar je niet zomaar kunt afstappen om het klankschaaltje weer op te rapen. Er is juist een sneltram in aantocht, je was door rood gereden, geen tijd te verliezen.

De klankdop is doorgaans toch al door de val verbogen. Zo een krijg je er nooit meer vlak opgedraaid en dan zit je met een droog, schor ratelgeluid.  Daarom laten steeds meer mensen zo'n klankdop liggen waar hij landt.


Fietsen, brommers, personenwagens en trams denderen er langs en stoten tegen de dop tot deze met de scherpe kant naar beneden ligt en alle volgende vervoermiddelen drukken de dop in de loop van de tijd --hier gaan vaak jaren overheen-- steeds iets steviger  het wegdek in, tot het daartoe gaat behoren zoals de rails van de tram dat al doen.

Soms zie er je een hele ochtend geen en dan weer vind je er drie vlak bij elkaar.

Er zijn beldop-spotters die op hun vrije zaterdag gezamenlijk bepaalde steden bezoeken om te noteren hoeveel beldoppen er te vinden zijn, of die van vorig jaar er nog liggen en wat de trend is, ook historisch gezien. Dat zijn vaak leuke gezelschappen van bijzonder tolerante mensen, waarbij iedereen de eigenaardigheden van elkaar goed kan verdragen.




Tije zag deze 9 mei aan de Derde Kostverlorenkade

PS Bob van Geffen wijst me erop dat er vorig jaar een veiling was van een historische collectie beldoppen:







Elandsegracht, bij #80
Deze heeft zich al wel gelost, zoals dat heet, maar is nog niet 'ingedaald' en zal vermoedelijk nog wel even voortrollen voordat een vaste plek wordt gevonden. Gezien aan de Baarsjesweg ter hoogte van de Jumbo.

Monday, April 30, 2018

Zwam


Zojuist tijdens een korte speurtocht rond de kleine blokhut ondekt. Een voorwerp vanuit de natuur, ogenschijnlijk simpel en vrij saai van vorm, in gedekte tinten grijs zodat het nauwelijks opvalt en zo licht dat een zuchtje wind het voort laat rollen tussen de denneappels door.


Het vermoeden bestaat dat deze opzettelijk zo gemakkelijk rondbuitelt om aldus zijn zaadsporen zo wijds als mogelijk te verspreiden zodat zijn soort waarschijnlijk wel voort zal bestaan, zelfs als er barre tijden aan zouden breken, wat evengoed niet is te hopen.


Het is ook vrijwel zeker dat dit voorwerp, zo lomp en primitief als het er van buiten uitziet, onderhuids een zeer verfijnd en fraai innerlijk zal tonen, zouden we het met een scherp zakmes in twee snijden.


Zo vormt het eens te meer een bewijs dat wie op het eerste gezicht saai lijkt, meestal een bijzonder complex en fascinerend innerlijk leven heeft, en op deze manier steekt men altijd wel iets op van de natuur.

Saturday, April 21, 2018

Zomer


De feestelijkheden hebben een aanvang genomen.

Naast me stond een vrouw, met de rug naar het groepje, telefoon aan haar oor, lang stil.

“Weet je,” sprak ze uiteindelijk, “ik kijk straks wel even hoe ik me dan voel, zeg maar.”


Google Maps satellite view

Sunday, April 1, 2018

Hard Use Gear, een tactische rugzak


Zoveel tassen zijn alleen geschikt voor de theorie, voor het filosoferen over naar buiten gaan, de angst overwinnen, maar deze rugzak is echt "ontworpen voor de praktijk" wat wil zeggen dat je er dus daadwerkelijk mee kunt gaan wandelen, zoals deze man ook doet.

Hij maakt nu zonder vrees een ommetje door het park en mocht er een kikker op zijn pad komen, dan kan hij naar zijn jachtmes grijpen en korte metten maken. Vaak blijkt dat niet eens nodig want menig springend of hinderlijk fladderend dier heeft reeds het hazenpad gekozen zodra hij met zijn "tactische rugzak" aan kwam stappen.

Zelfs kortsmossen, die soms gemeen fel kunnen uithalen, houden zich maar wát gedeisd als hij plots opdoemt bij de boomstam waar ze zich niet zelden ophouden.

Voor alles is een vertrouwde vaste plek in de rugzak, zodat hij blindelings het verbandtrommeltje kan grijpen, of de warmhoudbeker zoete thee.

Nee, de natuur boezemt deze man geen angst meer in! Wat een verschil goed materiaal kan maken.

Entity 16 model met CCW
Ben je eens verder van huis en bestaat de kans dat je je toch niet helemaal op je gemak voelt omdat er verschillende onbekenden lopen van wie je dus niet weet wat ze in de zin hebben en zit je al aan je max voor medicatie die dag, dan biedt de Entity 16 rugzak je wat je nodig hebt.

In het verborgen binnenvak vind je zwartsel om je gezicht zo onopvallend mogelijk te maken zodat je als het ware opgaat in de vijandige omgeving en wandel je in een land waar men enthousiast is over vuurwapens, dan kun je een revolver in dat vak bewaren.

Een hele geruststelling!