Friday, January 11, 2019

Dierplaagbeheersing



Dieren plagen? Houd ermee op! Zie ervan af!

Sinds kort verzorgt Justitie workshops waarin notoire dierenplagers kunnen oefenen om aardiger te zijn tegen dieren.

"Al tijdens hun", zo vertelt ons de woordvoerder, "detentie komen de veroordeelden hier op stage."

In kleine groepjes gaan de gedetineerden langs oefenkamers waar, in terraria of kleine hokken, de antiplaagdieren zijn te vinden.

Begonnen wordt altijd met dieren die bijna niemand zou willen plagen, een nestje jonge katjes of dwergkonijntjes bijvoorbeeld. Maar gaandeweg wordt ook op empathie en voorzichtige aanraking geoefend met dieren die vaak slachtoffer zijn van geplaag, zoals minder prettig uitziende honden en uiteindelijk wordt de cursus afgesloten met bezoekjes aan terraria waarin dieren wonen die door de meeste mensen als vogelvrij worden beschouwd en die maar al te vaak zonder nadenken worden geplaagd.

Ook deze dieren hebben gevoel en zo leren we dat de kleine bruine huistor zelfs gevoelig is voor sommige versies van de griep die door de mens wordt overgebracht. Het is u wellicht al eens opgevallen dat je de kleine bruine huistor zeer weinig aantreft wanneer er in huis meerdere mensen geveld zijn door de griep. Ze houden zich dan schuil en zoeken de mens niet op, want ze kunnen daar slecht tegen en het kan fataal zijn voor de kwetsbare winternestjes achter de plinten terwijl juist de huistorren die 's winters zijn geboren in de zomer zo grappig en leergierig zijn in de omgang.

Niet iedere cursist komt zo ver, maar de instructeur doet op vezoek voor hoe je het vertrouwen van een muis kunt winnen en met enig geduld mag aaien. Wist je dat de muis ook een g-spot heeft? Zo komt de gedetineerde soms thuis met nieuwe vaardigheden waarmee deze zijn of haar partner nog aardig kan verrassen.

"Hij is echt veranderd" hoor je dan weleens zeggen.

Wednesday, December 19, 2018

De Onboard Lounge

Als je jong, knap en bemiddeld bent heb je het niet gemakkelijk want hoe kom je dan nog in contact met anderen? Gelukkig is er nu de Onboard Lounge waar je gelijkgestemden kunt ontmoeten, mensen die zich niet laten afschrikken door zulke uiterlijkheden maar daar doorheen kijken, je waarderen voor wie je bent.
Wanneer je vaak in de krappe en slecht ontworpen buitenwereld moet vertoeven, is het een verademing om in de ruime en prachtig ontworpen Onboard Lounge te verblijven. Je komt daar op adem, je slaat als het ware je vleugels uit.

En iedereen glimlacht er. Je hoeft niets te zeggen want gewoon glimlachen, elkaar aankijken of in de verte staren is al voldoende.

Het Jared & Ivanka gevoel.

Saturday, September 1, 2018

Ernte festival

The village is very much alive on the day of the Ernte Festival.


The days get noticeably shorter, the mornings are suddenly very cool and misty and everyone is aware that this year's summer is about to be over, never to return. Some days are still very sunny and warm, but the light is somehow filtered, golden, foreshadowing the colors of the fall.

It's the end of the summer. On one of the very last sunny days, everyone goes out to celebrate and pretend for a few hours that this will last, and last forever. It's a happy day for the community.



The harvest of the "Ernte", a hard and muddy turnip, is completed. This small root-fruit is as highly nutricious as it is ugly and everyone collects a stock of them in the deep basements of their thick walled houses.

Soon heavy rains will scourge the barren lands all day before the snow arrives, it will be cold, and only nearby neighbours will see each other during the week when necessary and some will meet in church on Sundays but otherwise most will be hunkered down in their homes for the long hard winter.



The best looking tractors are cleaned and polished, cars are decorated with the wealth the farmland has yielded and everyone gets on board for a jubilant ride through the village.



Everyone is smiling, even though some, especially the elderly, are silently mindful of the fact that not everyone will be there when spring finally arrives again, sometime next year.




Saturday, July 28, 2018

Avondzon bij Seehausen am Staffelsee



“Deze foto is een” zo schreef een goede bekende (mijn zus), “vergroting op posterformaat waard! Goed getroffen. Die mensen vertellen ieder een ander verhaal.”

En niet zo’n kleine poster ook, denk ik dan. 

Niet dat prutsformaat dat je vaak ziet maar iets van afmetingen die passen bij de formidabele kwaliteit van het beeld. 

Zoiets in een eigen zaal van een museum waar ‘s zomers drommen toeristen binnenwandelen, op zoek naar koelte, een plek om te zitten, een gelegenheid om andere bezoekers rustig te bekijken en dan een versnapering in het restaurant. 

Komen ze argeloos die zaal binnen, zien ze die foto wandhoog en kamerbreed. De een valt stil, een ander merkt tot haar schrik dat ze is begonnen te huilen en sommige kerels ontsapt een vloek, een intu├»tieve bezwering om de brok in hun keel snel weg te krijgen. 

Op de zijwand staat dan in enkele woorden, in een fraai, zakelijk lettertype gestoken, wat droge informatie. Hoe de fotograaf al menig jaar geleden de camera ter hand nam en als vanzelf zijn eigen beeldtaal vond, wel veel opstak van die en die maar nooit door hen be├»nvloed werd, ja eerder zijn leermeesters inspireerde want zij beseften weer dat *dit* was waarvoor ze ooit leraar waren geworden. 

Dan nog wat over hoe de fotograaf niet louter waarneemt en vertelt maar veeleer de kijker dwingt een standpunt in te nemen. 

Maar zover komt niemand, dat begrepen ze zo ook wel. In het museumrestaurant ziet men elkaar als voor het eerst, wordt menig liefde opnieuw verklaard, en een enkele voor het eerst. 


Zo gaan die dingen.

Friday, May 11, 2018

Does Australia Exist?


In "Australia" you can see a LOT of folks are just extras, instructed to play 'school children' for instance. The casting company does not even bother to make them look like individuals -- most kids wear exactly the same clothes! That's a dead giveaway. Also they are all way too well behaved and polite in and around public transport to be credible as real school kids. They are obviously into acting and appreciating the many gigs they get even if these don't pay well. 

Also the people playing 'neighbours' are unbelievably friendly, obviously these older actors are highly ambitious to get better roles in the near future and try to out-compete one another by being totally unrealistically patient and fun neighbours. 

Furthermore, in their way of speech many keep sending you the message that they are not real. Listen carefully and you'll notice that almost every sentence in speaking ends in a high 'question mark' sound, even when it's not a question. This means everyone is subliminally 'putting to question' their existence.

The props to suggest 'landscape' have been set up way too ambitiously, neglecting the necessary watering outside the direct view so lots of these catch fire because of the internal mechanisms getting overheated.

The 'animals' have been hastily designed with a ridiculous result: almost all birds are slap dash in their colours, all way overdone and the designers never got around to 'bird song' -- it's merely loud cries, screeching sounds that these 'birds' produce when they scare away animated funny furry creatures which would look great as a toy but too weird crossing the street or wobbling along on power lines (impossible!).

The elderly couples 'jogging' along to fill in the street view are just as incredible. No one is tremendously fat like real people are! I enjoy my stays there but I am always relieved when I get back on the plane to eventually be around real people, with their natural rudeness, stink and bad looks.



Tuesday, May 8, 2018

Beldopspotting

Je ziet ze tegenwoordig meer en meer. Beldoppen in het wegdek. Tije de Jong maakte mij er gisteren op attent en nu hij het zegt, zie ik ze ook.


Ze zijn vooral te vinden op plaatsen waar veel verkeer is.

Ach hoe gaat dat. Een beldop raakt wat losser en gaat daar in klank op vooruit want er komt een mooie, zangerige en alert ringelende toon van. Je moet daarbij oppassen dat je de beldop onderweg regelmatig controleert want juist als die zeer losbandig klinkt en uit zichzelf al begint te tinkelen, kan de dop loskomen van de fiets en luid over straat buitelend de aandacht trekken.


Dikwijls is dat op een plaats waar je niet zomaar kunt afstappen om het klankschaaltje weer op te rapen. Er is juist een sneltram in aantocht, je was door rood gereden, geen tijd te verliezen.

De klankdop is doorgaans toch al door de val verbogen. Zo een krijg je er nooit meer vlak opgedraaid en dan zit je met een droog, schor ratelgeluid.  Daarom laten steeds meer mensen zo'n klankdop liggen waar hij landt.


Fietsen, brommers, personenwagens en trams denderen er langs en stoten tegen de dop tot deze met de scherpe kant naar beneden ligt en alle volgende vervoermiddelen drukken de dop in de loop van de tijd --hier gaan vaak jaren overheen-- steeds iets steviger  het wegdek in, tot het daartoe gaat behoren zoals de rails van de tram dat al doen.

Soms zie er je een hele ochtend geen en dan weer vind je er drie vlak bij elkaar.

Er zijn beldop-spotters die op hun vrije zaterdag gezamenlijk bepaalde steden bezoeken om te noteren hoeveel beldoppen er te vinden zijn, of die van vorig jaar er nog liggen en wat de trend is, ook historisch gezien. Dat zijn vaak leuke gezelschappen van bijzonder tolerante mensen, waarbij iedereen de eigenaardigheden van elkaar goed kan verdragen.




Tije zag deze 9 mei aan de Derde Kostverlorenkade

PS Bob van Geffen wijst me erop dat er vorig jaar een veiling was van een historische collectie beldoppen:







Elandsegracht, bij #80
Deze heeft zich al wel gelost, zoals dat heet, maar is nog niet 'ingedaald' en zal vermoedelijk nog wel even voortrollen voordat een vaste plek wordt gevonden. Gezien aan de Baarsjesweg ter hoogte van de Jumbo.
Hier werd weer eens bewezen dat er veel wijsheid zit in de oude zegswijze "zoek de beldop van uw dromen niet te ver van huis, dikke kans dat hij al die tijd vlak om de hoek voor u klaarlag" -- of in het Engels "Do not search too far from home, your belldop may be on the Overtome"

Een pracht exemplaar dat al heel veel heeft meegemaakt zonder dat men daar erg in had. ligt op het zebrapad naast het oversteek-fietspad, dus is er mogelijk afgeragd toen de fietser met een gedurfde sprint door rood joeg, ternauwernood de eerste wagen wist te ontwijken alvorens hij/zij door de tram werd geschept. In de consternatie vergat men de beldop die zich prompt de rol van "stille getuige" eigen maakte.
Zo gaan die dingen vaak en je doet er niets aan.

Monday, April 30, 2018

Zwam


Zojuist tijdens een korte speurtocht rond de kleine blokhut ondekt. Een voorwerp vanuit de natuur, ogenschijnlijk simpel en vrij saai van vorm, in gedekte tinten grijs zodat het nauwelijks opvalt en zo licht dat een zuchtje wind het voort laat rollen tussen de denneappels door.


Het vermoeden bestaat dat deze opzettelijk zo gemakkelijk rondbuitelt om aldus zijn zaadsporen zo wijds als mogelijk te verspreiden zodat zijn soort waarschijnlijk wel voort zal bestaan, zelfs als er barre tijden aan zouden breken, wat evengoed niet is te hopen.


Het is ook vrijwel zeker dat dit voorwerp, zo lomp en primitief als het er van buiten uitziet, onderhuids een zeer verfijnd en fraai innerlijk zal tonen, zouden we het met een scherp zakmes in twee snijden.


Zo vormt het eens te meer een bewijs dat wie op het eerste gezicht saai lijkt, meestal een bijzonder complex en fascinerend innerlijk leven heeft, en op deze manier steekt men altijd wel iets op van de natuur.