Thursday, December 31, 2015

Laakbaar laken?

Humor?
Afgelopen nacht sliep ik in een gastenkamer met eigenaardige lakens. "NOT WHITE ENOUGH" stond er in slanke letters op de dekbedhoezen en de kussens.

Wat zou men daarmee bedoelen? Ik vroeg het na bij m'n gastheer maar die had er eigenlijk nog niet over nagedacht. De lakens waren een krijgertje, gloednieuw dus het was wel iets voor de gastenkamer.

Ik stuurde een foto naar vrienden in Phoenix en hun reactie was:

That is really strange indeed. Have you discovered the intent of what they are saying there? Maybe a message to the laundry staff to strive for whitest of whites? Or a deeper statement. I wonder what the colored sheets say.

It may have been donated because someone received it as a joke gift and did not like it or thought better of their purchase. It may have started as some designer's post-ironic ironic double-meaning never needs ironing.

I hope a shipment of these do not get diverted to a Ku Klux Klan dressing room somewhere in the southern US.

Bij de Walra, waar het beddengoed wordt verkocht, vinden ze het wel een goeie:

Smetteloos wit Walra dekbedovertrek met een tekst met een knipoog. De tekst Not white enough is geplaatst in een actueel rank lettertype. Voor een geheel wit overtrek gebruikt u de andere zijde, deze is zonder print. Dit overtrek past perfect in de zwart-wit en 100% wit trend.
Er is dus sprake van een zwart-wit en 100% wit trend waar ik niet eerder van op de hoogte ben gesteld en de tekst in actueel rank lettertype is er een met een knipoog. Maar ik weet nog steeds niet waar die knipoog aan refereert.

Is het een speelse verwijzing naar Not White Enough, Not Black Enough (Racial Identity in the South African Coloured Community) door Mohamed Adhikari? Uit het voorwoord:

“Marginality placed severe limitations on possibilities for social and political action. It put the Coloured community at the mercy of a ruling establishment that was generally unsympathetic and that usually acted in prejudicial, and sometimes even malicious, ways.”
Sinistere kost. De lakenset is dan een soort conversation starter waarvoor je enkele seizoenen Zomergasten moet hebben gezien om het te kunnen volgen.

De tekst zal in elk geval geen knipoog zijn naar onderstaande video die ik zojuist vond door op de zelfde tekst te zoeken. Een jonge vrouw uit Milwaukee, Wisconsin vertelt over de situaties vanaf haar jongste jaren waarbij ze telkens het gevoel kreeg dat haar huid te licht was voor een zwarte, of dat ze te welbespraakt werd gevonden voor een zwart persoon, of dat witte klasgenootjes geen idee hadden in welk vakje ze moest worden ingedeeld. Ze heeft geleerd zich van al dergelijke dingen niets aan te trekken, want:
If it's not encouraging me,
If it's not making me money,
If it's not helping me take care of my kids,
If it's not helping me in my marriage,
It's irrelevant.
Briljant!

Wednesday, December 2, 2015

Diplomatiek patina


Diplomaten nodigen op feestjes graag een paar kunstenaars uit. Dat is algemeen bekend. Artiesten brengen wat jeu in de wereld van moeizaam overleg, beleefdheden en besmuikte roddelpraat.

Deze week valt me ineens op dat sommige kunstenaars, als ze succes hebben, ook graag wat chics willen bezitten dat deel heeft uitgemaakt van die diplomatieke wereld.

De onlangs overleden zanger Armand kocht, zodra hij dat kon, een Jaguar Mark VII "die nog van Minister van Buitenlandse zaken Joseph Luns was geweest."

Ook schrijver Jan Wolkers had een paar Jaguars maar die waren erg duur in het onderhoud en chic is fijn maar het moet wel een aardigheidje blijven. Dus zijn laatste wagen werd een champagnekleurige Volvo 240 die eigendom was geweest van de Zweedse ambassadeur in Nederland, aldus Onno Blom in De Volkskrant op 2 december 2015.

Geen bierkleur of appelsapkleur, maar champagnekleur.

Jan-Joost de Man noemt het trouwens een goudkleurige. Karina Wolkers bezong met trots de robuustheid van de Zweedse automobiel die Jan en zij destijds van de Zweedse ambassadeur hadden overgenomen. Het was een gelukkige aanschaf geweest, waar ze nooit spijt van hadden gehad. Bescheiden in onderhoud en goed bestand tegen het klimaat van het eiland.

Autoverkopers ogen doorgaans als bedrijfsleiders van een grote kruidenier en hun bureau midden in de grote showroom ziet eruit alsof hij deze maand extra voordelig is, maar misschien doen ze er goed aan om zich te kleden en te gedragen als oude diplomaten, mannen die het liefst over heel wat anders praten dan over hun werk.



Sunday, November 22, 2015

Op tijd?

"Aanslag op tijd verijdeld."

Kan een aanslag ook "te laat verijdeld" zijn dan? Of te vroeg? Als je een aanslag gaat verijdelen, wat zou dan het juiste moment zijn?

http://www.nu.nl/buitenland/4169704/aanslag-stadion-hannover-tijd-verijdeld.html

Friday, October 2, 2015

Werkverkeer


Vanochtend vroeg stond het buiten vol knalgele busjes, op straat en op de stoep. Mannen stapten uit, schudden elkaar de hand, plaatsten afzettingen, trokken hun werkplunje aan. Een opgewekte stemming. Het duurde even voor de eerste schop de grond in ging maar toen ging er ook van alles open. Ook de volumeknop van de meegebrachte radio's.


Moeders met bakfietsen kunnen er nog net langs maar breder verkeer moet achteruit en omrijden.

Ik heb natuurlijk even een praatje met de mannen aangeknoopt, want ik wilde wel weten wat er precies wordt gedaan. Je moet met deze mensen de juiste toon treffen, dan heb je nergens last van. Amicaal, maar niet te joviaal.
Dus ik van "zo heren, wat staat er te gebeuren?"

Eerst leek het alsof ze me niet hadden gehoord. Mogelijk dat er net een zware machine werd gestart toen ik sprak en dat ik dat zelf even niet had gehoord, dat kan natuurlijk.

"Infrastructuur." Dat antwoordde een van hen. Tenminste, ik denk dat het een antwoord was en het leek me wel goed om instemmend te knikken en door te lopen. Ik had ook "nou, dan ga ik maar weer eens" kunnen zeggen, maar ze hebben wel begrepen dat ik maar weer eens ging, dus dan is het dubbelop om dat ook nog eens te zeggen.

Bij een van de wagens stonden de gympies nog van de jongen die daar zijn overall aan had gedaan.


Wednesday, September 30, 2015

Herinneren doe je samen. Met de DELA

Herinnert u zich iemand die u lief is? Dan is het fijn deze herinnering levend te houden en hoe kan dit beter dan met een gedicht, een verhaal of met muziek. Wie geen talent heeft op muzikaal vlak, kan een CD meenemen en ook al zijn er maar weinig auteurs onder ons, wanneer het gaat om een overledene dan vinden we vaak woorden die op een of andere verrassende manier, door rijm of door een misschien wat aparte woordkeuze juist het gevoel oproepen dat we zo graag delen. Een gevoel van ontreddering vanwege de leegte, het gemis aan iets of iemand. 

We hebben er bewust voor gekozen de bijdrage te beperken tot gedichten, verhalen of muziek. Er is geen gelegenheid tot andere uitingen, zoals dans, theater, massage of het aanbieden van kosteloze tandheelkundige behandelingen.

Iedereen die in de regio Arnhem een dierbare heeft verloren, is binnenkort van harte welkom op de herinneringsbijeenkomst.

Uit ervaring weten we dat het voor sommigen niet eenvoudig is om na een dergelijke bijeenkomst de draad van het leven weer op te pakken. 

Weet dan, dat er een keuze kan worden gemaakt. Deze deur staat voor ons altijd open en indien u goed verzekerd bent, zadelt u uw nabestaanden niet op met onnodige kosten. 

Monday, September 28, 2015

Het Bankje #4: Bloedmaan

Photo: Bill Lantz
Om 4 uur in de nacht zou het beginnen en ze hebben de wekker gezet. Vanuit het slaapkamerraam konden ze net niks zien en het is fris buiten dus hij trekt een jogging-trui over z'n pyjamabroek, zij schiet in haar jeans en jas met een grote dikke sjaal erbij.



Door het stadslicht zie je er eigenlijk weinig van, maar als je nu niet kijkt moet je tot 2033 wachten en je zult net zien dat het dan bewolkt is.

Het is nog knap lastig er een goeie foto van te maken. Op de telefoon kun je inzoomen maar die maan springt dan alle kanten op. Als ze haar telefoon stevig vast houden, met vier handen tegen de railing aan, dan is het net te doen.

En dan snel weer onder de wol.

Photo: Bill Lantz



Sunday, September 27, 2015

Het Bankje #3: September Song

Oh, it's a long, long time from May to December
But the days grow short when you reach September
When the autumn weather turns the leaves to flame
One hasn't got time for the waiting game
Oh, the days dwindle down to a precious few
September, November
And these few precious days, I'll spend with you
These precious days, I'll spend with you
(September Song -- Kurt Weill / Maxwell Anderson)


Het duurt 's ochtends even voor de zon je warmt en het blijft langer stil in de stad. Al het blad zit nog aan de bomen maar sommige vogels zijn al vertrokken.

In april begon ze haar lange reis door Europa. Een zee van tijd om overal heen te gaan, met de wind in de rug. E
n nu, in de laatste weken voor haar terugkeer naar huis, heeft ze haar liefde gevonden. 

Een Spaanse jongen die hier studeert. Ze troffen elkaar in de nazomerzon op een bankje voor een koffiezaak aan de Kinkerstraat en zijn vanaf die middag onafscheidelijk. Zijn studiejaar is net begonnen en als ze niet rondwandelt, schrijft ze haar familie vanaf de computer in zijn kamer. Thuis is er een welkomstfeest voor haar georganiseerd maar die is afgeblazen omdat ze haar vlucht naar huis een week heeft uitgesteld om nog wat langer bij hem te kunnen zijn. 

Ze vindt het heerlijk als hij haar oren streelt, maar toch liever niet op straat. 

De tijd raakt op maar ze doen alsof dat niet zo is. 









Sunday, September 20, 2015

Scheiden in vijf stappen

Mailtje van de bank. Handige tips over allerlei onderwerpen en zo na de zomervakantie hoort daar ook informatie bij over scheiden:


Op de foto zie je een jonge vrouw die het zich allemaal heel anders had voorgesteld. Ze woont met haar man in een mooie woning met veel licht. De twee kleine kindjes hebben net een lang weekeinde bij haar ouders gelogeerd. Ze heeft geen wallen onder haar ogen dus ze slaapt uitstekend, maar toch... het is allemaal een beetje uit de hand gelopen.

Tijdens de kampeervakantie had ze haar mobieltje in de caravan laten liggen toen ze stokbrood ging halen en natuurlijk kwamen toen juist de eerste Whatsapp-berichtjes van haar minaar Henk binnen. Heb je lekker geslapen, ik heb veel aan je gedacht, we gaan hier zo aan de koffie. Van die alledaagse banale dingen die een man vertelt als hij graag bij je wil zijn, als een hond die van alles aan je voeten komt leggen, een bal uit het struikgewas, een stok, iets wolligs dat dood blijkt te zijn.

Toestanden kwamen ervan, discussies, kies je voor hem of voor mij, gepassioneerde dagen samen, allebei enorm hun best doen, ook bang voor wat er allemaal gebeurt als het op een scheiding uitdraait. Achteraf eigenlijk de leukste vakantie die ze samen hebben beleefd maar bij thuiskomst is het toch allemaal weer moeilijker dan gedacht. Henk woont in de buurt en die laat zich niet wegpoetsen.

Bovendien heeft haar man intussen kunnen nadenken en hij realiseert zich dat hij als onschuldige partner aan wie niets te verwijten valt een zeker voordeel heeft. Op de foto zie je hem maar gedeeltelijk. Een jonge vent, niet dik, nonchalant ruimvallend hemd op een broek die goed is voor het weekeinde maar waarmee je ook naar kantoor kunt. Duur spul maar lekker informeel, blijft ook goed in de was.

Hij heeft op het werk een en ander laten doorrekenen en Floris, de jurist, had een helder advies: als je gaat scheiden, nu doen en niet over een jaar want dan val je in een ander tarief en zit je er twaalf jaar aan vast.

Onderweg naar huis heeft hij het er moeilijk mee. Boos is hij gek genoeg niet en jaloers, ach... hij weet nog dat hij dat beetje wilde en avontuurlijke van haar in het begin zo aantrekkelijk vond en nu ze dat weer terug lijkt te hebben gevonden nadat ze drie jaar lang voornamelijk zwanger en vermoeid is geweest, is hij eigenlijk ook wel blij met deze terugkeer van de vrouw voor wie hij had gekozen. Wel stomvervelend dat die Henk nodig was om zijn vrouw wakker te kussen.

Thuis loopt hij direct naar de computerhoek om de jurist te vertellen dat hij toch het liefste alles bij het oude laat voorlopig, maar als hij de computer uit de slaapstand tikt, staat die pagina van de bank open bij de vijf tips voor vrouwen die willen scheiden. En dan wordt hij toch nog boos.

"Kan ik in mijn woning blijven wonen?" leest hij. Wat krijgen we nou? Haar woning?

"Heb ik genoeg geld in mijn portemonnee?" Hallo! Het geld in haar portemonnee komt nog altijd van zijn salarisrekening bij de bank en die bank gaat haar nu alvast als klant werven met handige tips om beslag te leggen op zijn rekening?

"Hoe gaan we voor onze kinderen zorgen?" Heel eigenaardig. De woning en het geld zijn dus voor haar maar zodra er zorgen zijn is het weer "we"?

"In 5 stappen weet u welke beslissingen u moet nemen, zodat u financieel alleen verder kunt."
Zo, de kogel is dus al door de kerk en ze is al aan een vijfstappenplan begonnen. En ze gaat "alleen verder" dus Henk gaat geen bijdrage leveren, niet aan het huis, niet aan de zorg.

Floris, dank voor je advies. Ik denk ook dat we het zo moeten aanpakken. Mail me a.j.b. voortaan uitsluitend op mijn kantoor-mailadres, je begrijpt wel waarom. Ik neem morgen de bankstukken mee waarom je vroeg. 




Saturday, September 5, 2015

Verbeterbriefjes

Tijdens een week in Berlijn wist ik niet zo goed wat te doen. Natuurlijk had ik koffiespullen bij me maar na een uur of drie begint dan toch "de dag". Musea? Die hebben we thuis ook. Dingen van vroeger bekijken. Als je lang genoeg wacht is alles "van vroeger", dan is het eind zoek. Wat wel leuk is: een paar espressobars bezoeken en kijken wat ze daar uitspoken.

Eenmaal op straat viel me op dat veel mensen hun best doen om de buitenwereld door middel van tekst te besturen. Met borden en vooral veel briefjes worden voorbijgangers gewaarschuwd en gemaand. Er wordt ook veel verboden. Uitroeptekens komen uitstekend van pas. Ze zijn smal en hoog zodat je er makkelijk een of meer kwijt kunt op je mededeling. Maar als bijna elk briefje een uitroepteken heeft, wat moet je dan? Sommigen laten hem daarom weg, anderen plaatsen er meerdere. Baat het niet dan schaadt het niet.

Mijd het gevaar!
Mensen toch! Geen friet, maar alleen ijs aan dit loket! Maar vandaag niet.
Kom gerust winkelen maar laat die kinderen thuis! 
Hoe vaak moet ik het nu nog zeggen! DICHT die deur.
Zabel, Nicklitz en Feller hebben het helemaal gehad met reclamedrukwerk
Helemaal NIKS van reclame hier, kappen nu!
Elke overtreding zal tot vervolging leiden
Het is maar dat u het weet!
Hier geen rommel verdomme!!!
Fietsen verboden, dankuwel
Dit rooster zit er niet voor niets! 
Vanwege ziekte is de voordracht over "Is Vegetarisch gezond?" komen te vervallen. Pas op voor het afstapje.

Let op! Frans ventiel, gebruik voor eigen risico!
Staat u hier niet ingeschreven? Beter weggebleven.
Het leek me dat de verbeterbriefjes vooral in Duitsland makkelijk te vinden zijn maar nu ik erop let zie ik ze ook in Nederland. Hierboven hebben de bewoners genoeg van toeristen die op hun trapje  zitten te blowen en een van hen heeft opgezocht welk artikel in het Wetboek van Strafrecht hier feitelijk van toepassing is. De postbode wordt nog gedoogd maar alle anderen moeten oprotten.

Sinds kort ligt er een mooie dure sloep voor onze deur aangemeerd. Tegen het einde van de zomer kwamen er twee plekken vrij en daar bleek de sloep mooi in te passen. De eigenaars van de sloep besparen zich de kosten voor een bewaakte ligplaats in een haventje net buiten de stad en als ze eens willen varen, hoeven ze vanaf huis niet zo ver te fietsen.

Bij de aanlegplaats staat echter een bankje waar vaak jongeren zitten. Die brengen pizza's en bier mee, roken wat, en de peuken gooien ze van zich af. Het is niet "cool" om troep op te ruimen in de container die even verderop staat of in de prullenbak die naast het bankje staat. Nonchalance is een must voor het vinden van een goeie partner in die periode van je leven dus de kinderen kunnen het noodgedwongen niet te nauw nemen. Roken is stoer maar als je dan je peuk heel netjes opruimt sta je geweldig voor aap.

Toch doen de eigenaars van de sloep er van alles aan om dit gedrag te beïnvloeden. Eerst kwam er een verbeterbriefje in het Engels:

Fire! Take care of our boat. Don't throw your cigarette, thanks.

FIRE! Take care of our boat. Don't throw your cigarette, thanks
 Er volgde een Nederlandstalige voor de lokale bevolking:

DUS: Houd het netjes en !HANDEN AF! van ons mooie bootje met duur beige dek!

Sinds gisteren hangt er een briefje naast:

Beste roker, ook wij steken er graag een op. Ter voorkoming van brandgaten in ons mooie beige bootzeiltje: wilt u uw sigaret in een andere richting gooien? Veel dank!

Bij verbeterbriefjes voel je de ergernis door de soms vriendelijke woorden heen. Een tikje neerbuigend kan het zijn, alsof de mensen in de buitenwereld erg dom zijn en geen enkel benul hebben van het fatsoen dat de briefschrijvers zelf wel hebben.


De sloep was niet goedkoop maar de prijs van het beschermende dekzeil viel tegen. Alles moest op maat worden gesneden en gestikt. Een bezit voor het leven, werd erbij gezegd, het houdt zijn waarde maar je moet er geen brandende sigaretten op hebben.

"Ook wij steken er graag een op." Dat zou een band moeten kweken. Rokers onder elkaar.

Binnenspeelgoed moet echt binnen en niet in het schuurtje.

Overal een mening over


Monday, August 31, 2015

Laat je niet gek maken. Afritsbroeken zijn er nog volop!

Hoe vaak hoor je de laatste tijd niet over de schaarste aan afritsbroeken, dat die nergens meer verkrijgbaar zouden zijn. Het is zelfs zo gek dat je op feestjes hoort van "ik ken iemand die heeft er nog eentje hangen waar hij niets mee doet" en dat zo iemand dan ineens erg veel vrienden over de vloer krijgt die "graag eens bij willen praten."

Wat blijkt nou, als je goed kijkt is er helemaal geen schaarste. Die is ons van de zomer aangepraat door journalisten die voor een trip naar Oekraïne of Vluchtelingeneiland Kos zo'n broek met veel zakken en een vissersjasje wilden kopen en misgrepen bij Bever Zwerfsport aan de Overtoom.

Wanneer je echter even verder kijkt dan fiets je al snel voorbij Dumphal Bungener aan de Nieuwemeerdijk 329 in Badhoevedorp en daar hebben ze deze broeken nog volop.

De eigenaar heeft, zodra hij de berichten in de media zag, direct een bord laten maken en goed zichtbaar langs de weg gemonteerd. Korte broeken zijn er trouwens ook nog zat.  En van die stevige truien die niet prikken, bedoeld voor commando's en schippers. Die heb ik ook nodig.


Google Streetview heeft Bungener ook in het vizier gehad, maar uit een soort van discretie hebben ze "afritsbroeken" vaag gemaakt terwijl "volop" wel leesbaar is gehouden. En doordat de camerawagen van Google vrij snel reed, is het pand smaller geworden en is ook de naam van de eigenaar nu korter:

Google Streetview beeld

Saturday, August 22, 2015

Het Bankje #2: Het vuur in zijn vuist


Het is windstil maar uit gewoonte houdt hij de vlam van zijn aansteker in de kom van zijn hand. In het donker geeft dat een mooi effect, alsof het vuur in zijn vuist leeft. 
Hij begint wat te kalen maar houdt zijn jonge uitstraling. Zij wordt met haar lange  smalle gestalte, diepzwarte sluike haar en lome bewegingen juist ouder geschat.

Er is veel te zeggen, veel te luisteren. Hun schaduwen gebaren mee.
Hij is het meeste aan het woord, maakt brede gebaren als hij zijn weidse wereld voor haar beschrijft.

Zij gebaart meer de hoogte in, toont waar voor haar de grenzen staan.

En soms kijken ze elkaar alleen maar aan, stil.
Zij zoals je naar een snoezige puppy kijkt.
Hij zoals je naar een kunstwerk tuurt.

Friday, August 21, 2015

Het zwarte hart van Willibrord Frequin

"Zo te zien drinkt onze Willibrord ook niet frequin genoeg"  schreef vriend Peter.



Bron: NU.NL 21 augustus 2015

Wednesday, August 12, 2015

Een fijne flatwoning

Tijdens een fietstochtje vanmiddag nam ik, om vaart te houden, een afslag en raakte van het voorgenomen pad. In plaats van het bos reed ik door een mooie wijk waar al een flat op een hoopje ligt en de rest staat klaar om ook tegen de vlakte te gaan.

Ik zou daar gewoond kunnen hebben. Fijne flats met grote tuin en helemaal een geluk als je in aanmerking kwam voor een woning aan de kopse kant waar je een extra groot balkon hebt en uitzicht op de straat zodat je kunt zien of de bus er in de verte al aan komt want die moet je halen, of daar komt Oma aan.

Vijfentwintig jaar terug hebben ze een opknapbeurt gekregen en een fris kleurtje. De boodschappenlift in het trappenhuis werd buiten gebruik gesteld. Jammer. Achter de dicht gespijkerde en overgeschilderde luiken wist je een grote spelonk met touwen maar je kon er niet meer bij. De struiken in de tuin begonnen wat te verwilderen en grote bomen werden gekapt om de speeltuin overzichtelijk te houden zodat je kon zien wie er rotzooi trapte. Als er een flat vrij kwam wist je er wel iemand voor maar die viste achter het net en als dan zag wie ze d’r in douwden…

Toen kwam het bericht dat de flats leeg moesten en het duurde een jaartje maar iedereen kreeg of vond wat anders. Bij het weggaan hebben sommigen de gordijnen laten hangen en wat kamerplanten laten staan. Ook niet alle schotelantennes gingen mee want in het nieuwe huis was kabeltelevisie en de kinderen kijken via internet.

Ik vind het er nog steeds mooi en zou er zo in willen. Spullen neer zetten, bed op de grond en heerlijk slapen. De volgende ochtend koffie op het balkon, aan de kopse kant natuurlijk.

Zwaaien naar de slopers.




Monday, August 10, 2015

Het Bankje #1: De Vraag

Voor het slapen gaan kijk ik soms even naar buiten en een enkele keer leg ik dan snel mijn tandenborstel weg om de camera te pakken.

Nu zie ik een man een vrouw. Zij zit stil, beweegt bijna niet terwijl hij wat loopt te ijsberen, een houding zoekt. Een sigaret is dan erg prettig. Hij gaat schuin voor haar staan, een voet wat naar achter, en hij laat zien hoe hij zijn sigaret aansteekt, de aansteker in zijn gebalde vuisten. Terwijl hij de aansteker wegstopt, zuigt hij zijn longen vol, laat de sigaret gloeien in het donker, kijkt haar aan.

Dan blaast hij de rook uit en knielt voor haar neer. Hij vraagt haar iets. 

Zij doet alsof ze zijn vraag anders heeft begrepen en houdt haar flesje frisdrank omhoog. Hij veert op en doet alsof hij het ook maar voor de grap had gevraagd, een reuze mop.

Dan is het tijd om weer eens te gaan, zij naar huis, hij ook.