Wednesday, September 24, 2014

En dan nu: De meterstanden

De NUON heeft vaak eigenaardigheden, zoals de melding van een factuur die niet blijkt te bestaan.

Nu weer bieden ze een handige service waarmee je kunt zien of je verbruik in de pas loopt.

Ik met de zaklamp naar de meterkast, en de standen invullen.

Dan meldt de website dat mijn meterstand "veel hoger of veel lager is dan verwacht."

Daarnaast echter blijkt uit de cijfers dat het geheel binnen de verwachtingen valt:



Hier heeft weer iemand een bijzondere service bedacht.

Dat zou de brandweer moeten doen. "Wilt u weten of uw huis brandt? JA, uw huis staat in brand!! Maar er is niets aan de hand, dank voor uw medewerking, bent u tevreden?"

Ik heb over die spookfacturen al maanden lang gemaild met de NUON maar dat heeft geen enkele zin. Je krijgt dan een opgewekte en uitermate vriendelijke reactie:

"Dankjewel, fijn dat je dit meldt! We gaan er achteraan en u hoort spoedig meer.

"Ik heb het nagevraagd en het is een bekend probleem, waar aan wordt gewerkt, en binnen enkele weken is dit opgelost.

"Dankjewel, fijn dat je dit meldt! Het probleem is ingewikkelder dan gedacht maar het wordt nu zo snel mogelijk aangepast.

"Dankjewel, fijn dat je dit meldt! Ja, vervelend dat u er nog last van heeft. Binnenkort zal dit ook in uw geval zijn verholpen.

Vaak krijg je daarna een mail met een enquête waarin je wordt gevraagd of je NUON aan je vrienden zou aanbevelen. Wat gaat er door die mensen heen? Denken ze dat er gewone mensen zijn die het in gewone conversaties daarover hebben?

"Zeg trouwens, ik kan je de NUON van harte aanbevelen hoor, zo'n goede ervaring mee, de stroom komt bij mij thuis gewoon hup uit het stopcontact, ja daar sta je van te kijken hè?"

Nu zijn er ook positieve berichten. Ik heb laatst een kleine duizend Euro terug gehad van ze, allemaal voorschotten van een woning waarvan ik de rekening betaalde, waarvan na ruim een jaar de meters stil bleken te staan. Ze geloofden mijn meterstanden niet, ik moest er foto's van sturen en uiteindelijk hebben ze de hele boel maar vervangen en de meeste voorschotten (afgezien van vaste kosten) teruggestort.

Van mij hadden ze die meters mogen laten hangen, eindelijk een duurzame woning met een nullijn in het gebruik.


Tuesday, September 23, 2014

Loopt die pil wel gelijk?

"Naam en geboortedatum?"

De balie van de apotheek. Het meisje moet je naam weten voor je wat meekrijgt, en je geboortedatum om verwisseling te voorkomen. Geen waterdicht systeem maar het werkt.

En dan begint de verwarring. Ze vraagt iets dat ik niet kan plaatsen en hoewel het perfect Nederlands is wat ze vraagt heb ik geen idee waarom ze het vraagt, waar ze heen wil en wat ik zou moeten antwoorden om alles goed te laten verlopen. Er trekt een dichte mist van taal op en ik krijg het gevoel alsof ik een beetje doof ben, alsof het heel erg veel moeite kost om iets te zeggen dat door die mist heen komt.

"Bij wie zijn deze medicijnen besteld?"

Hoezo? Waarom vraagt ze dat aan mij? Dat weet ik immers niet. Zij hebben de medicijnen bij een groothandel vandaan, maar bij wie, daarvan heb ik geen idee, ik ben een onbekende in die wereld. Ik heb ze niet besteld, ik kom ze alleen maar ophalen.

"Hoe komt u aan deze medicijnen?"

Ik word niet helemaal goed denk ik. Daarnet had ik ze nog niet, en nu heb ik ze voor me liggen, zij heeft ze op de balie gelegd, dus zij weet toch waar ze vandaan komen? Ik niet.

De apothekersassistente blijft ongelooflijk geduldig maar juist haar diepe, tolerante zucht en haar blanko starende blik in mijn richting geeft me het gevoel dat zij denkt met een absolute idioot te maken te hebben. Ze vindt me ongevaarlijk, ze doet geen stapje achteruit, drukt niet op een paniek-knop onder de balie. Ze herneemt zich slechts en stelt de vraag nu weer anders:

"Lopen uw medicijnen gelijk?"

Het is duidelijk mijn dag niet. Een klok loopt gelijk, of voor, of achter, ik loop, je kunt een loopneus hebben maar medicijnen die lopen, en dan ook nog eens gelijk lopen?! Iemand is hier volkomen vreemd en ik vrees dat ik dat ben. Ik probeer de assistente uit te leggen wat ik er niet aan kan begrijpen.

Dan gaat me een licht op. Zou ze zich afvragen of ik nog medicijnen over heb? De vorige keer kreeg ik door een ander misverstand de dubbele hoeveelheid van een pil mee en daarvan heb ik dus nog een voorraad die ik niet heb opgegeten. Zou dit haar zijn opgevallen?

"Heeft u een recept van deze medicijnen ingeleverd of zijn ze online aangevraagd?"

Oh nu vat ik hem. Ik leg uit dat ik online op de website van de dokter (een paar deuren verderop) heb gemeld welke medicijnen op raken en de assistente van de dokter heeft terug gemaild dat ze vandaag bij de apotheek klaarliggen.

Wat blijkt nou. De apotheker kan intussen bij wijze van oneindig herhaalrecept zelf voorspellen wanneer mijn medicijnen op raken en deze dan alvast bijbestellen. Ik kan dan, als ik dat wil, van hen een mailtje verwachten wanneer de nieuwe dozen klaarliggen.

"Wilt u dat?"

Dat maakt me eerlijk gezegd niets uit. Het lijkt me iets dat voor hen belangrijk is maar voor mij helemaal niet. Toch wil ze graag dat ik ergens ja of nee tegen zeg. Ik vind het best en dan wil ze voor de zekerheid mijn mailadres en telefoonnummer opschrijven. Ook dat is prima, had ze ook meteen kunnen vragen.

We zijn weer in een gebied terecht gekomen waarin we allebei weten wat er van de ander wordt gevraagd. Ik ben erg opgelucht, maar zij blijft uiterlijk onbewogen.

Straks zal ze misschien verzuchten dat je er hele vreemde gasten bij hebt lopen.
=====
Later vond ik onderstaande video, waarin een andere apotheker, die zelf zo te zien last heeft van voetwiebel, uitlegt wat dit nieuwe systeem dat onder vakgenoten chronische medicatie heet, inhoudt. Wat hier boven heet dat medicijnen gelijklopen, wordt in de video het gelijktrekken van medicijnen genoemd. Die term zou ik gisteren ook niet een twee drie hebben begrepen. Ik leerde ook een nieuwe term, die je nodig hebt om te communiceren met je apotheker: een stukje polyfarmacie toepassen (op 1:25 in de video). Een tevreden patiënt zegt dat deze nieuwe service "een vorm van meedenken is waardoor bij mij aandacht weggehaald wordt."
Er is gisteren dus aandacht bij mij weggehaald door een meedenkende apotheker.
Het goede nieuws: ik kan nu langer zelfstandig wonen! Wat me tegelijk een beetje ongerust maakt, want kennelijk stonden de instanties al gereed om mij uit huis te halen en op een wachtlijst te plaatsen voor een inmiddels wegens te hoge kosten gesloten bejaardentehuis. Als mijn tevredenheid straks wordt gemeten, zal ik ervoor zorgen ook een 8,6 te geven. Om erger te voorkomen.

Sunday, September 21, 2014

Heat Exchanger: synopsis van een filmscript

Hoofdrolspelers
Heat Exchanger is de titel van een turbulente erotische actiethriller over het conflict tussen twee oude Europese families van industriëlen. Samen maken ze espressomachines maar de beide families worden uiteengedreven door de tomeloze ambitie van de jonge generatie die zich, aangedreven door testosteron, verliest in een alles-of-niets spel waarin het allang niet meer gaat om de knikkers.

Het huidige conflict tussen Noord- en Zuid-Europa vindt zijn voorspel in dit familiedrama dat tien jaar geleden zijn climax bereikte. Tegen de achtergrond van de moderne industriële revolutie, internet, virtual reality en het prille begin van wat we vandaag de dag de third wave in koffiebusiness noemen, spelen persoonlijke passionele tragedies zoals de vergeefse liefde van de Duitse Pater Familias, Erich Cronelius Munster (ECM voor zijn vrienden) voor de grande dame van de Buzzerias, de Italiaanse tak.

Ondanks of juist ten gevolge van zijn oerdegelijke aanpak en de mentaliteit van een werkpaard moet Erich in de liefdesstrijd de meerdere erkennen in zijn tegenstrever Luigi, een Napolitaanse charmeur die immer de makkelijkste weg kiest, op de werkplaats met inferieure pressostaten werkt en zo tijd over houdt om de mooie Legionella het hof te maken.

Heat Exchanger is de dampende historie van Europa in het klein. We zien de opkomst van het zuidelijke populisme en de curruptie die Europa economisch aan de afgrond zou brengen tegenover de meedogenloze drang naar groei, expansie, voorplanting in het Pruisische noorden, waar achter een nuchtere technocratie een veel grotere passie schuil gaat, het verlangen om de vreemde en onbereikbare te overheersen.

We verklappen de ontknoping niet, maar houd rekening met de oude zegswijze dat het been, waar twee honden erom vechten, weleens verschalkt zou kunnen worden door een derde die ermee heen gaat, bijvoorbeeld iemand van down under die de boel tijdig opkoopt en in de Italiaanse fabriek de tucht en precisie vestigt die er altijd had ontbroken. Waarna de Italiaanse tak toch zegeviert, zij het dat de kleindochter van Legionella aan deze nieuweling van een ander continent moet worden gegund.

Jaja, het is wat.

(Niet de acteurs uit genoemde film)

Tuesday, September 16, 2014

Regionaal Instituut Dyslexie

Op weg naar Sonsbeek komen we voorbij een bijzonder instituut:

In het pand waar ooit het Café Restaurant Royal was, een voorname plek voor de chic van de stad, heeft lang een bank gezeten maar nu is het Regionaal Instituut Dyslexie er gevestigd.

Hoe is dat zo gekomen? Waarom heeft het Regionaal Instituut Dyslexie zo'n prominente plek aan een centraal plein in de stad terwijl de logopedisten nog steeds geen voorname locatie hebben voor hun Stotterstichting die binnenkort 75 jaar bestaat? Dyslexie heeft het helemaal gemaakt.

Ik vermoed dat er een directeur is aangenomen die dyslexie "op de kaart heeft gezet" en met zijn oude netwerk aan politieke vrienden ervoor heeft kunnen zorgen dat Arnhem de zetel werd van de dyslexie.

Voorlopig nog regionaal maar in het jaarverslag wordt gewag gemaakt van nationale ambities en de directeur, die veel in het buitenland is voor overleg, richt zijn blik al op Europese samenwerking die waarschijnlijk het beste tot stand zal komen indien hem de leiding daarvan wordt toevertrouwd.

En daarna is het een kleine stap naar de Verenigde Naties, want er is een groot potentieel aan dyslexie in gebieden waar men nog niet kan lezen en schrijven en waar men dus ook niet weet dat men dyslectisch is en in aanmerking komt voor hulp.

Nu nog staat er slechts een vlag op het dak, maar daar is plaats genoeg voor alle toekomstige staten die onder zijn bewind vallen en als al die vlaggen wapperen is hij in het gebouw, dan weet je dat hij er zelf ook is.

We wandelen door naar het Arnhemse park waar de duisternis is gevallen. In het donker komen hardlopers voorbij en we zien de waterval, groots en majestueus. In de ijstijd zijn hier kolossen van keien op elkaar gestuwd en de Sonsbeek gutst daar overheen. De watermassa stortte hier al de peilloze diepte in voor de stad werd gebouwd en als alles door de tijd is vernietigd zal het met eeuwig donder en geraas voort gaan.



We nemen afscheid en ik ga naar mijn kamer. De mensen van het hotel hebben een mooie voor me uitgezocht. Bas Kosters richtte hem in met het oog op de eenzame reiziger die zich hier niet alleen hoeft te voelen.




Friday, September 12, 2014

Een tocht vol gevaar

Velen zien het gevaar niet, maar je moet er oog voor hebben.
 Kijk, daar heb je het al. Dat bord hangt er niet voor niets. En dat TRES hebben ze er ook niet zomaar voor de aardigheid bijgezet.
 Wanneer je in de natuur zoiets zit liggen, terwijl er in de verte iets nadert dat klinkt als het gehuil van de banden van een zware vrachtwagen die met hoge snelheid over de autobaan gaat, en tegelijkertijd voel je een gedachte opkomen, dan is het tijd de kalmte te bewaren en je ogen de kost te geven.
 Deze muur, waarin bijna geen ramen meer zijn, is uit vele muren opgebouwd, door de eeuwen heen.
 Dat er achter dit gordijn een en ander is te zien, zoveel is duidelijk. Maar wat.
 Ook dit geeft te denken. Iemand heeft een volle kruiwagen achtergelaten. Welke dreiging heeft hier de tijd stil doen staan?
 Let op, schijn bedriegt. Vrolijke figuurtjes in een low-maintenance voortuintje rondom een steen ter grootte van een languit liggende persoon.
 De beelden op de beveiligingscamera, teruggespoeld, laten een wandelaar zien die voorbij komt, terugloopt, diep de lens in tuurt en zijn fototoestel pakt.
 Geen mens te zien, nergens, alles is stil.
 Wie wil herdenken, kan hier terecht. Vergeet ook de kinderen niet.
 Een reusachtig zoogdier midden in het landschap.
 Op een hoekje van het veld spinazie is een bedje papavers ingezaaid. Een veeg teken?
 Stille getuigen.
 Het is waargenomen. De kaart van Albanië? Thuis opzoeken.
Een gigantische machine davert op mij af en ik herken de situatie onmiddellijk. Denk aan North By North West, een weerloze held op een landweggetje, aangevallen door een sproeivliegtuig. Of de student tegenover de tank op het rode plein van de hemelse vrede. Ik houd stand, trek mijn fotoapparaat... allengs draait de helse machine en rijdt weer weg terwijl het een diepe voor in de stugge grond trekt.
 Een gecodeerde boodschap, schijnbaar achteloos in de berm gelegd.
Bospaden zijn hier steevast geheimzinnig, maar deze staat niet eens op de kaart. De weg zou doodlopen maar blijkt met een scherpe hoek op dit steile pad uit te draaien.
 Hier heeft een stukje natuurgeweld plaatsgevonden. Een boom, gewurgd door klimop, is tijdens de storm gevallen. Tussen de wortels zie ik een scherp stuk verroest staal uitsteken.
 Een oude granaatscherf, bijna een eeuw vastgeklonken tussen de wortels van de boom, geeft zijn geheimen prijs.
"Danger de Mort" - het woord zegt het al. De bewijzen stapelen zich op, maar ik ben alweer bijna 'thuis'. Tijd voor een kopje thee.

Thursday, September 4, 2014

Yoga voor ontvoerden

Ben je ontvoerd? Dan is Yoga misschien net wat voor jou. Blijf fit in zeven speelse houdingen.

 
We spreken met Liesje Spitman, de initiatiefneemster van deze actie. Hoe kwam ze op dit idee?

Stille tochten
"Ik liep al lang met de behoefte iets voor een ander te doen. Maar wat? Ik heb aan heel veel stille tochten meegedaan en dat gaf veel voldoening. De eerste paar keer moest ik wel wat overwinnen, want je kent nog niemand en je raakt ook niet snel aan de praat, juist omdat het stille tochten zijn. Maar na een tijdje word je herkend, je stopt wat extra fakkels bij je en kunt dan iemand helpen die zonder loopt. Je hoort er op een gegeven moment helemaal bij en daarna mocht ik ook met de organisatie meehelpen. Het is veel werk en je moet er op tijd mee beginnen. Als een zinloze moord eenmaal op tv is dan weet je dat je er al te laat mee bent want tien tegen een zijn anderen dan al een stille tocht aan het organiseren. Je hebt echt contacten nodig bij de politie of ambulancedienst en ik ben voor de regio Apeldoorn de eerste die ervan hoort als er wat gebeurt. Je seint elkaar dan in en het is de sport om op de sociale media absoluut de eerste te zijn die iets organiseert, dan kun je heel veel mensen op de been krijgen. Als je dan met zo'n massa mensen iemand de laatste eer bewijst en een stil protest laat horen, dat is enorm bevredigend al doe je het daar niet voor, maar toch. 
"Onze groep was niet de eerste maar we zijn intussen wel de grootste. Als wij een stille tocht organiseren dan betekent het ook wat, dan komt er een massa sympathisanten meelopen. Andere groepen onderschatten het werk of ze gaan al stille tochten organiseren voor plaatselijke verkeersslachtoffers. Dan krijg je wildgroei en neemt niemand je meer serieus. 
"Soms grijpen we ook mis. Die doodgestoken donkere jongen in Zwolle laatst, die hadden we dolgraag gehad maar onze telefooncirkel werkte niet, de nummers waren niet actueel en anderen hebben het gedaan. Ontzettend jammer, want dat was een tocht van niks. Wij hadden dat in het wit willen doen, dat iedereen in het wit loopt, in de avond in het donker. Veel mensen hebben die kleren toch hangen van Sensation White en dan kun je er een ander een plezier mee doen, prachtig toch.

Weinig ruimte
"Maar de laatste tijd ging het me toch ook een beetje tegenstaan. Een stille tocht kun je pas organiseren als iemand al is omgekomen, dus op een manier ben je al te laat om voor diegene veel te betekenen. Nu doe ik al sinds jaar en dag aan yoga en dacht ik ineens, dat is het! Juist voor ontvoerde mensen, die dus nog leven, kan het fantastisch zijn om yoga te doen. Je hebt er weinig ruimte voor nodig en je moet het in alle rust kunnen doen en juist ontvoerde mensen hebben vaak weinig om handen en ze zitten meestal in kleine ruimtes. 

Speels
"Natuurlijk kun je niet voor zo iemand een volledige cursus in elkaar draaien, want je weet niet hoeveel tijd je hebt. De een zit jaren in die ruimte, de ander is na een paar weken alweer vrij, en sommigen leven niet lang, dat moet je onder ogen durven zien als je zo bezig bent als ik. Ja, dat kan gebeuren. Ik heb zeven speelse houdingen ontwikkeld die eigenlijk iedereen wel kan aanleren en als je het goed doet dan vervelen ze nooit.

Gratis
"Doordat ik met donaties werk kan ik de cursussen gratis aanbieden en anonimiteit is gegarandeerd. Ontvoerde mensen kunnen zich bij mij aanmelden en dan krijgen ze toegang tot de website. Als ze geen wifi hebben, wat vooral in zuidelijke landen weleens een probleem is of wanneer mensen in diepe donkere ruimtes zitten,  dan wil ik ze toch helpen en daarom heb ik gevraagd bij Radio Nederland Wereldomroep of ik daar bandjes mag inspreken.

Grenzen
"Tijdens mijn eigen oefeningen denk ik eigenlijk altijd aan de ontvoerden en dan oefen ik als het ware op afstand met ze mee. Soms houd ik een moeilijke houding extra lang vol, want ik denk dan kom op Liesje, verleg je grenzen, zij hebben het niet makkelijk, maak jij het jezelf dan ook eens even net wat moeilijker. 

"En zo hebben we er allemaal wat aan."