Thursday, June 23, 2016

Een dubbel paspoort

Ga je een verre reis maken, dan is het altijd oppassen voor de functionarissen die een en ander controleren. Bij de douane sta je even in een vacuum als je je paspoort op de uitzonderlijk hoge balie hebt gelegd en de geoefende blik van de beambte korte tijd vorsend op je neerkijkt. Wat zou je in je schild voeren? Alles wat je op zo'n moment spontaan invalt en eruit flapt kan tot problemen leiden, vertraging, nadere ondervraging, gemiste vlucht, geweigerde toegang.

In Australië staat iedereen in een lange slingerende rij voor de douane, met een formuliertje waarop je, doodvermoeid van de lange vliegreis, lastige strikvragen hebt moeten beantwoorden over eventuele ziektes, gerechtelijke veroordelingen en de vraag waar je gaat verblijven. Stel dat je nog geen idee hebt waar je gaat logeren omdat je opvatting van reizen is dat je wel ziet waar je uitkomt aan het einde van de dag, dan heb je een probleem. Gelukkig interesseert het Australische landschap me niet, we hebben immers thuis de Hoge Veluwe en dan hoef je verder nergens meer heen, dat valt toch niet te overtreffen.

De mensen van het gastgezin hebben me weleens meegenomen naar een bezienswaardigheid. "The Blue Mountains" zouden het worden. Na een ongelooflijk eind rijden (thuis zou je intussen al in Zwitserland zitten) waren we er en konden we eigenlijk ook meteen weer terug. Ik had het moeten weten, blauwe bergen bestaan niet en er lag gewoon een wat mistig bos in een heuvelachtig terrein zoals we in Limburg volop hebben, gebieden waar je uren kunt wandelen zonder iemand tegen te komen en waar de ochtendmist bijna onmerkbaar overgaat in motregen. Fris op het gelaat zonder dat je doornat wordt. Voor dergelijke uitstapjes heb ik daarna vriendelijk bedankt en er wordt ook niet meer op aangedrongen.

Ik weet dus precies waar ik ga logeren en verder hoef ik nergens anders te wezen. Terwijl je wacht op je beurt bij de douane, zie je dat er een beambte is, met vollemaansgezicht, zonder enige uitdrukking, die achter de balies heen en weer loopt en met donkere kraalogen de bezoekers monstert. Staat daar iemand tussen die niet op zijn gemak is vanwege een slecht geweten, zit er een ziek exemplaar bij dat moet worden teruggestuurd? Het is zaak voor de bezoekers om zo neutraal mogelijk te kijken.

Wanneer het allemaal erg lang duurt ga ik zelf meespeuren naar mogelijke overtreders die in te zware smokkelkleren wat bezweet proberen de zenuwen in bedwang te houden, of naar mensen met een besmettelijk uitziende aandoening, zodat ik de douanier met een stille wenk kan alarmeren. Wat goed dat u dat doet, dankuwel, u heeft er wel kijk op, werkt u thuis zelf bij de douane? Dank u, nee, ik zie zulke dingen gewoon, mijn moeder had dat ook.

Er is geen visum meer nodig maar wel schriftelijke toestemming om het land te bezoeken. Waarom dit niet langer een visum wordt genoemd is onduidelijk. Misschien om examenvrees bij het aanvragen ervan te voorkomen en de wind uit de zeilen te nemen van visumaanvraagbureaus die dit werk voor €65 namens jou willen doen. De aanvraag is nog steeds een hachelijke zaak. Je moet aangeven wanneer je denkt aan te komen en ook wanneer je vertrekt.

Het gekke is dat ze wel vragen wanneer je vertrekt, maar niet waarheen of waar vandaan, terwijl me dat het allerbelangrijkste lijkt. Vertrekken krijgt immers pas betekenis door de richting, ergens vandaan, ergens heen. Vorig jaar kwam ik in de problemen omdat ik aannam dat Australië wilde weten wanneer ik hun mooie land weer zou verlaten. Maar nee, wat bleek, ze moesten weten wanneer ik van huis zou vertrekken. Hoogst eigenaardig, want ik had bijvoorbeeld thuis kunnen weggaan, dan drie maanden in Canada verblijven alvorens de vlucht naar Australië te boeken. Wat zou het Australië boeien wanneer ik thuis de deur achter me sluit? Ze zouden moeten willen weten wanneer ik weer ophoepel, weg van hun grondgebied.

Mijn paspoort gaat eind dit jaar verlopen, dus het leek me wel handig om nu alvast een nieuwe aan te vragen. Straks sta ik daar met een geldig paspoort dat een ander nummer draagt dan ze hadden verwacht en heb je de poppen aan het dansen. Ze vermoeden dan dat je met valse paperassen probeert een plekje te veroveren in hun prachtige land om je tegoed te doen aan alle voorzieningen die daar niet voor zijn bedoeld. Het heeft geen zin om uit te leggen dat je zoiets nooit zou doen omdat je eigen land al voldoende voorzieningen heeft, zoals daar zijn de Keukenhof, het Anne Frank huis en Luckytv. Voor hen weegt dat niet op tegen de pracht van de Blue Mountains, de bosbranden en de strontvliegenplaag in het binnenland.

In het gemeentehuis staat een grote goedmoedige beveiliger in de hal. Hij begroet je vriendelijk, vraagt verder nergens naar maar de boodschap komt wel over. We zullen het vriendelijk houden, dan komt de sterke arm er niet aan te pas. Je trekt een nummertje en op een aantal grote computerschermen staat, als je aan de beurt bent, niet het nummer van je loket maar een kleur, want elk loket kan in principe elke kleur hebben. Het systeem wordt goed beveiligd, al staat er een oproep bij voor de systeembeheerder om nu eindelijk eens zijn wachtwoord te wijzigen.

Overweeg eens uw wachtwoord te veranderen

Na enkele minuten ben ik aan de beurt. Twee vrolijke hoofddoekmeisjes helpen me. Het lijkt me nogal eenvoudig wat ik wil, een nieuw paspoort, en ik heb pasfoto's mee, mijn ID en mijn oude nog geldige pas. Toch moeten ze veel overleggen en er wordt heel wat afgegiecheld. Er zijn natuurlijk allerlei aspecten aan zo'n ambtelijke handeling waarvan je de strekking en de humor pas begrijpt als je enige tijd aan de andere kant van de balie hebt gewerkt. Ook een man een een vrouw van een balie verderop bemoeien zich ermee. Er dient een juiste volgorde van toetsaanslagen te worden gegeven, anders komt men niet verder en mogelijk wordt het ook als komisch ervaren dat ik alles zo juist en precies mogelijk probeer te vertellen, gezien mijn ervaring met beambten die door de geringste dubbelzinnigheid het spoor bijster raken. Ik spreek dus niet van het "verlengen" van het paspoort want er wordt hier niets "verlengd". Ook vermijd ik de term "innemen" want een pil neem je in, met een slok water, geen document. Is het een spoedaanvraag? Nee, antwoord ik, ik heb alle tijd. Ik krijg het er wel warm van.

Korte tijd later krijg ik m'n nieuwe paspoort. Het is biometrisch, mijn vingerafdruk staat er ook ergens in en mijn pasfoto staat er eenmaal gewoon in en eenmaal met 3D effect.

Thuis zie ik dat er nu twee paspoorten op mijn bureau liggen en dat lijkt me niet in de haak, dus ik stuur een mailtje naar het gemeenteloket.

It's not possible to reply
Boven de Engelse versie van de bevestiging die ik ontvang staat "English?" Heel vreemd. Het lijkt me inderdaad Engels, een beetje houterig Engels maar absoluut Engels, er is geen woord Frans bij. Ik zou willen antwoorden dat het inderdaad Engels is, maar "it's not possible to reply." Vraag het dan niet! Stel dat ik dat ook doe, vragen hoe het zit met mijn twee paspoorten en er dan bij zetten dat antwoord geven geen zin heeft. Waar zijn we dan mee bezig?

Een antwoord krijg ik ook snel, alleen bevalt me de toon allerminst. Hoewel ik alles heb verklaard, overlegd en betaald wat de lachende hoofddoekmeisjes me hebben gevraagd, wordt de schuld van het hebben van twee paspoorten geheel bij mij gelegd. Ik heb niets verkeerd gedaan, maar ik MOET dit en ik MOET dat.


Niets van "excuses dat onze baliemedewerksters hebben verzuimd om uw oude nog geldige pas voor u te vernietigen of ongeldig te maken. Wilt u deze alsnog langs brengen? Er ligt een leuke attentie voor u klaar. Schikt dit niet, dan kunt u hieronder een afspraak maken zodat onze bode het reisdocument bij u thuis komt ophalen."

Voor een echt mondige burger zou het spel nu pas goed op de wagen staan en kon er een procedure beginnen, grote verwarring zou ontstaan want alle antwoorden worden dan natuurlijk opgesteld door iemand die eigenlijk geen tijd heeft en daar wordt dan weer op ingehaakt zodat alles uitdraait op een lang verhaal in de lokale krant waarbij er altijd iemand is die het over Kafka heeft zonder ooit iets van Kafka te hebben gelezen. Men bedoelt dan gewoon "onhandige chaos van goedwillende mensen met een taalgebrek."

Zoiets win je echter nooit en de 'tegenstanders' blijken ook gewoon buren te zijn die je bij de Jumbo tegenkomt en hartelijk groet. Dus ik heb m'n pas maar ingeleverd. Wel heb ik gevraagd of ze deze met wat grote gaten erin kunnen tonen voor ik hem achterlaat. Dat vond de baliemedewerker opmerkelijk en ook zijn buurman bemoeide zich ermee, want "hij wordt toch versnipperd?"

Ik ben maar niet in discussie gegaan en heb de reusachtige beveiliger, die me nu met extra aandacht bekeek, bij de uitgang beleefd gegroet.

1 comment:

  1. Lieve Frans
    het leven is bloedje
    bloedje
    bloedje link
    neem mij nou...
    ik had de veiligheidspal net van m'n AR-15 gehaald
    omdat ik op m'n pik getrapt was door alles

    na de bbq vond ik de munitie wel wat heavy, maar allah

    vervolgens heb ik Nils Frahm op afroep voor me laten spelen
    en was ik weer een mens
    misschien ga ik morgen zelfs wel eens een keer fietsen
    dat schijnt ook zo schitterend te zijn
    ik kus je regelhaat, precies op z'n scheurtje

    ReplyDelete