Monday, April 25, 2016

Het "In My Shoes" initiatief

Je moet er maar opkomen

"Deze schoenen," schreef ik laatst op een buurt-site, "kunnen gratis, dus kosteloos, worden opgehaald. Twee keer mee gefietst, jaren geleden. Ze klikken vast op de pedalen dus je moet wel zeker weten dat je ze los weet te klikken als je remt voor een stoplicht of zo, anders tuimel je op je muil en sta je een beetje voor schut. Het merk is Specialized dus de naam zegt het eigenlijk al. Dan weet je genoeg."

Het aantal reacties dat hierop spontaan binnenstroomde viel me eerlijk gezegd een beetje tegen maar nu heb ik intussen  al een nieuwe bestemming voor de schoenen.

Ik hoorde namelijk via via over het bijzondere In My Shoes initiatief op social media.

Voor het geval je er nog niet van wist: het gaat om de multiculturele ervaring van "in iemands anders zijn schoenen staan." Mensen van velerlei afkomst en levenswandel laten op diverse plekken hun schoenen achter en de volgende met ongeveer dezelfde maat stapt dan over, laat zijn/haar schoenen achter en vervolgt zijn weg.

Zo kan het zijn dat een Duitse toerist naar huis fietst in mijn schoenen waar een Hongaarse idealist deze op zijn beurt aantrekt om een heel eind verder weer van deel-schoeisel te wisselen.

Via Internet volg je je schoenen en verzamel je zo talrijke likes die je kunt aanwenden voor een goed doel.

Op den duur stappen de Palestijnen rond in de onverwoestbare van kerngezond voetbed voorziene veterschoenen van jeugdige Israƫli's en bewegen de orthodoxen zich steeds meer voort op de afgetrapte gympies van hun leeftijdgenoten aan gene zijde van de grens en zo ontstaat dan als vanzelf, bijna spelenderwijs, zonder enige dwang van bovenaf, een groot gevoel van mondiale saamhorigheid, je kent het wel, zang, dans, verbroedering, geen spoor van wanklank en dat alles begonnen, zo hoor je dan achteraf, met dat ene paar schoenen.

Het gaat mij natuurlijk niet om de persoonlijke roem, daar geef ik hoegenaamd niets om al kan het wel van pas komen bij het reserveren van bepaalde toegangskaarten. Het gaat erom in alle stilte, zo terloops alsof het niets kost, veel goeds te doen, iets wezenlijks te betekenen met schoenen waar ik zelf toch eigenlijk niet zo aan ben gehecht.