Monday, July 20, 2015

Weerbarstig. FOAM, 20 juli 2015

Je kunt ook naar het FOAM gaan voor de fotografie maar ik ga er eigenlijk vooral naartoe voor de gekke teksten bij de exposities. Ik stel me voor dat de conservatoren deze verhalen vaak grinnikend bij elkaar verzinnen en dat ze af en toe urenlang de slappe lach hebben van een bepaalde vondst.

"Het landschap vormt een theatrale setting die wordt gekenmerkt door een bevreemdende esthetiek" wordt er bijvoorbeeld gezegd. Bevreemdend zijn de foto's altijd, of confronterend, beklemmend, onwerkelijk. Er wordt spanning opgeroepen, de kijker wordt gedwongen een standpunt in te nemen en dat alles even subtiel als onweerstaanbaar.

Als je zoiets leest weet je meteen dat je in het FOAM bent.

Is het landschap in de eerste zaal een theatrale setting, een verdieping hoger bij een andere fotograaf heeft het landschap een uniek karakter: "De foto’s eisen de aandacht voor hun onmiskenbare aanwezigheid, hun bijzondere schoonheid en het unieke karakter van het landschap."

Bijna alle kunstenaars zijn eigenzinnig. Je zou zeggen dat dit algemeen bekend is maar het wordt er toch vaak nog even bij vermeld. En hun werk is weerbarstig.

Weerbarstig. Het woord dat de Nederlandse taal- en letterkunde in drie lettergrepen samenperst. Ik probeer eraan te denken dat ik, als ik ga sterven, dát woord als laatste zeg. Lange stilte, "weerbarstig" zeggen, met tweemaal die grommende r diep uit de keel en dan onmidellijk gaan.

De kelderverdieping vind ik het mooiste. Om de paar jaar wordt die terloops verbouwd en worden de wc's heel anders gegroepeerd. Deze dwingen je als het ware een nieuwe plek te zoeken en een ander mikpunt te kiezen, je in wezen opnieuw te verhouden met het sanitair dat even banaal is als subliem en op een verfijnde manier je bewust maakt van de ruimte. Je zintuigen prikkelt.

Richting kiezen

Symboliek

Eenoog? 

Een object

Je kijkt beduusd naar de wand en krijgt het gevoel dat de wand zelf al net zo verbaasd is.





Sunday, July 19, 2015

Dick Bos -- Het geval "Kleyn"


Een vriendin is, zoals dat heet "in het bezit gekomen" van een uitzonderlijk boekje. Het eerste avontuur van stripheld Dick Bos, door Alfred Mazure, getiteld "Het geval Kleyn" uitgegeven in 1941.

Zoals uitvoerig toegelicht op de site van Dick Bos Info is dit de eerste uitgave (30ct) van deze kleine beeldroman. Later kwam er een minder luxe versie op de markt voor 25ct.

Voor- en achterin het boekje zijn pagina's opgenomen die de lezer kon uitscheuren en opsturen aan de uitgever om zich te abonneren, "alles inbegrepen", of om aan gegeven dat Dick Bos in de reeks 'beeldromans' verder zou moeten leven als detective, als cowboy of als science fiction figuur. "Niet-gewenschte s.v.p. doorhalen."

"Post u dit formulier na invulling direct even?"


Wacht U op den man met de regenjas en de parapluie? Inderdaad
Prachtig!

Leert ons Uw smaak kennen. Dan zorgen wij, dat U krijgt, wat U hebben wilt!

Zonder de minste verplichting uwerzijds.


De verwachting is dat dit boekje binnenkort zal worden aangeboden via Marktplaats of Catawiki.

Zie ook:

http://www.catawiki.nl/catalogus/strips/series-helden/dick-bos/608831-het-geval-kleyn

http://www.catawiki.nl/catalogus/strips/series-helden/12640-dick-bos

http://www.michaelminneboo.nl/2013/12/stripliefde-dick-bos/














Friday, July 10, 2015

Eleven Girls One Hardbody

Friday afternoon on a hot summer day in Amsterdam. I'm roasting coffee with the windows wide open when I hear excited screams and laughter from young female voices echoing outside, drawing near. A boat is passing by slowly. On it a group of young ladies, two males and one body builder.
All eyes are on the naked torso of the body builder. Two voluptuous ladies are filming, holding their phone cameras vertically to zoom in on the muscular young man but all girls hold a phone, a glass of wine or both.

Cheered on by the amused and amazed ladies the body builder removes his leather belt, wraps it around the neck of the one lady with a pink tiara and forces her head towards his crotch. This makes everyone very happy.
Then, with one hand the muscle man takes a firm grip on the girl's hair, he steps forward, rests one foot next to her on her seat and presses her mouth and nose deep into his crotch. She moves her head aside a bit but she can't escape yet and she's inhaling his body smells. This too pleases the company tremendously and more have begun to film, all vertically.
For a few moments the boat disappears behind a tree and then the man is dropping his pants. One girl on the boat applauds this move, others whistle and bend to get a closer look or briefly seem to look away.
As they start to move out of my view, the man reaches over and opens a fair sized bottle of Johnson's Baby Oil.
I look around and it seems almost nobody else is watching this scene. People passing by on their bicycles look up for a moment but then they just go about their way.

Wednesday, July 8, 2015

Gedragscode Voordelta

Resten van vuurtoren
Aan de Zwartelaan in Oostvoorne vind ik, vlakbij de overblijfselen van een eeuwenoude vuurtoren, de Vooraankondiging workshop Gedragscode Beheerplan Voordelta. Het is een mailbericht van Hans Lammers van Rijkswaterstaat aan een reeks van betrokkenen met mooie Nederlandse namen als Arie Kreuk, Weergors, Vreugdenhil en de Wetlandwacht.

Een van hen heeft de mail uitgeprint om het tijdens de middagpauze op z'n gemak te gaan lezen. Is op de fiets gestapt, boterhammetje en mail in de fietstassen, maar ergens langs de Zwartlaan is er een windhoos gekomen en terug in de fietsenstalling van het kantoor bleken de boterhammen doorweekt en de mail was weggewaaid.

Ik ben benieuwd wat het is, een Gedragscode Beheerplan Voordelta. Moet er een gebied rond de Deltawerken worden beheerd en gaan de beleidsmakers een bepaalde gedragscode ontwikkelen, een handelwijze, een manier van groeten, zodat je al wandelend langs de dijk op inspectie direct ziet wie een toerist is en wie daar net als jij voor zijn werk beherend bezig is?

Een en ander is uit de doeken gedaan op Lokatie Stellendam, het kantoor van Rijkswaterstaat op de Haringvlietdam, tussen 9:30 en 15:00 uur op 26 mei jongstleden, zo lees ik. Prachtige namen van locaties, je kunt je er de architectuur zo bij voor de geest halen. Strenge gebouwen waar een ingenieur aan de leiding gaat, pal op een dam, niet bevreesd voor de elementen.

"De wens om te komen tot een Gedragscode Voordelta is opgenomen in het u reeds bekende concept Beheerplan Voordelta. Onderaan deze mail vindt u de betreffende tekstpassage met betrekking tot gedragscodes uit Beheerplan Voordelta."
Nu weten we nog niks, maar de geadresseerde zouden er reeds mee bekend moeten zijn en wie nog maar net in functie is kan de betreffende passage opzoeken, dan scheelt dan straks weer onnozele vragenstellerij.

"Eind van deze maand ontvangt u nadere informatie in een mail, waarna u zich definitief kunt opgeven."
Helaas heeft Arie Kreuk die mail met nadere informatie niet uitgeprint, of deze is niet meekomen met de zelfde windvlaag, dus ik mis belangrijke informatie. Het lijkt me wel dat elke geadresseerde zich ook definitief heeft opgegeven. Er staat niet bij dat men daar ook vanaf kan zien. En eenmaal opgegeven betekent ook dat dit definitief is. Je houdt je aan de code want je voelt wel aan wat anders de consequenties zullen zijn. Het Beheerplan Voordelta gaat dan voort zonder jou en je kent de gedragscode niet. Je ligt eruit en als het tij keert, ben je de sigaar.