Thursday, December 31, 2015

Laakbaar laken?

Humor?
Afgelopen nacht sliep ik in een gastenkamer met eigenaardige lakens. "NOT WHITE ENOUGH" stond er in slanke letters op de dekbedhoezen en de kussens.

Wat zou men daarmee bedoelen? Ik vroeg het na bij m'n gastheer maar die had er eigenlijk nog niet over nagedacht. De lakens waren een krijgertje, gloednieuw dus het was wel iets voor de gastenkamer.

Ik stuurde een foto naar vrienden in Phoenix en hun reactie was:

That is really strange indeed. Have you discovered the intent of what they are saying there? Maybe a message to the laundry staff to strive for whitest of whites? Or a deeper statement. I wonder what the colored sheets say.

It may have been donated because someone received it as a joke gift and did not like it or thought better of their purchase. It may have started as some designer's post-ironic ironic double-meaning never needs ironing.

I hope a shipment of these do not get diverted to a Ku Klux Klan dressing room somewhere in the southern US.

Bij de Walra, waar het beddengoed wordt verkocht, vinden ze het wel een goeie:

Smetteloos wit Walra dekbedovertrek met een tekst met een knipoog. De tekst Not white enough is geplaatst in een actueel rank lettertype. Voor een geheel wit overtrek gebruikt u de andere zijde, deze is zonder print. Dit overtrek past perfect in de zwart-wit en 100% wit trend.
Er is dus sprake van een zwart-wit en 100% wit trend waar ik niet eerder van op de hoogte ben gesteld en de tekst in actueel rank lettertype is er een met een knipoog. Maar ik weet nog steeds niet waar die knipoog aan refereert.

Is het een speelse verwijzing naar Not White Enough, Not Black Enough (Racial Identity in the South African Coloured Community) door Mohamed Adhikari? Uit het voorwoord:

“Marginality placed severe limitations on possibilities for social and political action. It put the Coloured community at the mercy of a ruling establishment that was generally unsympathetic and that usually acted in prejudicial, and sometimes even malicious, ways.”
Sinistere kost. De lakenset is dan een soort conversation starter waarvoor je enkele seizoenen Zomergasten moet hebben gezien om het te kunnen volgen.

De tekst zal in elk geval geen knipoog zijn naar onderstaande video die ik zojuist vond door op de zelfde tekst te zoeken. Een jonge vrouw uit Milwaukee, Wisconsin vertelt over de situaties vanaf haar jongste jaren waarbij ze telkens het gevoel kreeg dat haar huid te licht was voor een zwarte, of dat ze te welbespraakt werd gevonden voor een zwart persoon, of dat witte klasgenootjes geen idee hadden in welk vakje ze moest worden ingedeeld. Ze heeft geleerd zich van al dergelijke dingen niets aan te trekken, want:
If it's not encouraging me,
If it's not making me money,
If it's not helping me take care of my kids,
If it's not helping me in my marriage,
It's irrelevant.
Briljant!

Wednesday, December 2, 2015

Diplomatiek patina


Diplomaten nodigen op feestjes graag een paar kunstenaars uit. Dat is algemeen bekend. Artiesten brengen wat jeu in de wereld van moeizaam overleg, beleefdheden en besmuikte roddelpraat.

Deze week valt me ineens op dat sommige kunstenaars, als ze succes hebben, ook graag wat chics willen bezitten dat deel heeft uitgemaakt van die diplomatieke wereld.

De onlangs overleden zanger Armand kocht, zodra hij dat kon, een Jaguar Mark VII "die nog van Minister van Buitenlandse zaken Joseph Luns was geweest."

Ook schrijver Jan Wolkers had een paar Jaguars maar die waren erg duur in het onderhoud en chic is fijn maar het moet wel een aardigheidje blijven. Dus zijn laatste wagen werd een champagnekleurige Volvo 240 die eigendom was geweest van de Zweedse ambassadeur in Nederland, aldus Onno Blom in De Volkskrant op 2 december 2015.

Geen bierkleur of appelsapkleur, maar champagnekleur.

Jan-Joost de Man noemt het trouwens een goudkleurige. Karina Wolkers bezong met trots de robuustheid van de Zweedse automobiel die Jan en zij destijds van de Zweedse ambassadeur hadden overgenomen. Het was een gelukkige aanschaf geweest, waar ze nooit spijt van hadden gehad. Bescheiden in onderhoud en goed bestand tegen het klimaat van het eiland.

Autoverkopers ogen doorgaans als bedrijfsleiders van een grote kruidenier en hun bureau midden in de grote showroom ziet eruit alsof hij deze maand extra voordelig is, maar misschien doen ze er goed aan om zich te kleden en te gedragen als oude diplomaten, mannen die het liefst over heel wat anders praten dan over hun werk.