Monday, July 20, 2015

Weerbarstig. FOAM, 20 juli 2015

Je kunt ook naar het FOAM gaan voor de fotografie maar ik ga er eigenlijk vooral naartoe voor de gekke teksten bij de exposities. Ik stel me voor dat de conservatoren deze verhalen vaak grinnikend bij elkaar verzinnen en dat ze af en toe urenlang de slappe lach hebben van een bepaalde vondst.

"Het landschap vormt een theatrale setting die wordt gekenmerkt door een bevreemdende esthetiek" wordt er bijvoorbeeld gezegd. Bevreemdend zijn de foto's altijd, of confronterend, beklemmend, onwerkelijk. Er wordt spanning opgeroepen, de kijker wordt gedwongen een standpunt in te nemen en dat alles even subtiel als onweerstaanbaar.

Als je zoiets leest weet je meteen dat je in het FOAM bent.

Is het landschap in de eerste zaal een theatrale setting, een verdieping hoger bij een andere fotograaf heeft het landschap een uniek karakter: "De foto’s eisen de aandacht voor hun onmiskenbare aanwezigheid, hun bijzondere schoonheid en het unieke karakter van het landschap."

Bijna alle kunstenaars zijn eigenzinnig. Je zou zeggen dat dit algemeen bekend is maar het wordt er toch vaak nog even bij vermeld. En hun werk is weerbarstig.

Weerbarstig. Het woord dat de Nederlandse taal- en letterkunde in drie lettergrepen samenperst. Ik probeer eraan te denken dat ik, als ik ga sterven, dát woord als laatste zeg. Lange stilte, "weerbarstig" zeggen, met tweemaal die grommende r diep uit de keel en dan onmidellijk gaan.

De kelderverdieping vind ik het mooiste. Om de paar jaar wordt die terloops verbouwd en worden de wc's heel anders gegroepeerd. Deze dwingen je als het ware een nieuwe plek te zoeken en een ander mikpunt te kiezen, je in wezen opnieuw te verhouden met het sanitair dat even banaal is als subliem en op een verfijnde manier je bewust maakt van de ruimte. Je zintuigen prikkelt.

Richting kiezen

Symboliek

Eenoog? 

Een object

Je kijkt beduusd naar de wand en krijgt het gevoel dat de wand zelf al net zo verbaasd is.





3 comments:

  1. Een vriend schrijft:

    'Eind jaren tachtig, 'het oosten des lands, ' een collega ten tijde van de schone kunsten, vaak werkzaam in de openbare ruimte. Op de geregeld gestelde vraag: "Wat gaat het voorstellen?" luidde zijn vaste antwoord:

    "Overwintering op Nova Zembla, mevrouw".

    En dan was iedereen weer tevree'. . .

    ReplyDelete
  2. Nog een in de mail:

    "als kunst nou eens 'normaal' zou worden
    ze zouden er suppoosten uit Alkmaar, Warder of Noord-Scharwoude bij moeten zetten
    die er desgewenst een verhaaltje bij vertelt
    of met de standaardzin: 'ja, ik weet het ook niet, hoor'
    klaar ben je; food for thought"

    ReplyDelete
  3. "Misschien kun je de Nederlandse literaire dagbladkritiek bij gelegenheid ook eens onder handen nemen?"

    ReplyDelete