Saturday, July 28, 2018

Avondzon bij Seehausen am Staffelsee



“Deze foto is een” zo schreef een goede bekende (mijn zus), “vergroting op posterformaat waard! Goed getroffen. Die mensen vertellen ieder een ander verhaal.”

En niet zo’n kleine poster ook, denk ik dan. 

Niet dat prutsformaat dat je vaak ziet maar iets van afmetingen die passen bij de formidabele kwaliteit van het beeld. 

Zoiets in een eigen zaal van een museum waar ‘s zomers drommen toeristen binnenwandelen, op zoek naar koelte, een plek om te zitten, een gelegenheid om andere bezoekers rustig te bekijken en dan een versnapering in het restaurant. 

Komen ze argeloos die zaal binnen, zien ze die foto wandhoog en kamerbreed. De een valt stil, een ander merkt tot haar schrik dat ze is begonnen te huilen en sommige kerels ontsapt een vloek, een intuïtieve bezwering om de brok in hun keel snel weg te krijgen. 

Op de zijwand staat dan in enkele woorden, in een fraai, zakelijk lettertype gestoken, wat droge informatie. Hoe de fotograaf al menig jaar geleden de camera ter hand nam en als vanzelf zijn eigen beeldtaal vond, wel veel opstak van die en die maar nooit door hen beïnvloed werd, ja eerder zijn leermeesters inspireerde want zij beseften weer dat *dit* was waarvoor ze ooit leraar waren geworden. 

Dan nog wat over hoe de fotograaf niet louter waarneemt en vertelt maar veeleer de kijker dwingt een standpunt in te nemen. 

Maar zover komt niemand, dat begrepen ze zo ook wel. In het museumrestaurant ziet men elkaar als voor het eerst, wordt menig liefde opnieuw verklaard, en een enkele voor het eerst. 


Zo gaan die dingen.

No comments:

Post a Comment