Friday, February 23, 2018

Kasparov Turbo Advanced Trainer

Mijn buurvrouw gaf me vandaag een schaakcomputer uit 1992 die nog van haar vader is geweest. Vroeger speelden vader en dochter wel tegen elkaar maar in zijn laatste jaren was hij vooral bezig met deze schaakcomputer.



De zwarte stukken, eigenlijk grijs, zijn nog als nieuw maar de witte stukken, die ooit een zilveren laagje hebben gehad, zien er verweerd uit en zijn daardoor veel mooier geworden dan hun tegenstanders op het bord.

Rond 1980 heb ik uit een tweedehands boek leren schaken. Toen ik daarna probeerde de schaakrubriek in de krant te lezen en een partij na te spelen, bleek dat ik uit mijn leerboek een achterhaalde Amerikaanse notatie had opgestoken. Daar had ik dus niets aan.

Het spel viel me niet mee, terwijl ik eigenlijk wel had verwacht dat ik er aanleg voor zou hebben. Ik begreep wel dat het begin een beetje taai zou zijn maar het leek me voor de hand liggen dat me alras een groot licht op zou gaan en ik vliegensvlug tot de essentie van het spel zou doordringen, gewoon, op een natuurlijke en intuïtieve wijze, zonder er bij na te hoeven denken.

Mensen zouden wel verbaasd zijn en vragen hoe doe je dat toch, waar haal je het vandaan en ze zouden wel denken, hij was al een beetje excentriek, dat zie je wel vaker, maar zelf zou ik het antwoord ook niet weten.

Van mijn kant zou ik juist moeilijk kunnen begrijpen hoe anderen toch zo konden stuntelen in posities die eenvoudig zijn te 'lezen', zoals je immers ook de betekenis van een woord meteen voor je ziet, een zin, een alinea, een boek.

Ik wist wel dat de Zeer Groten soms aan hevige migraines konden lijden en ik had ook weleens hoofdpijn dus kon wel kloppen, maar gek genoeg bleek de rest van mijn theorie zo fout als wat. De eerste kleine schaakcomputers wonnen van mij zonder met hun lampjes te knipperen en ook menselijke tegenstanders die er even voor gingen zitten waren me altijd weer de baas.

Nu heb ik de oude schaakcomputer aan de stroomkabel gelegd en de stukken op hun plek gezet.

Het machientje is ontwaakt en ik kijk wat ik me nog van het spel herinner.

Het apparaat is ongetwijfeld opnieuw slimmer dan ik, maar ik kan mijn schouders er over ophalen. Hij niet.




No comments:

Post a Comment